Навигация

Spis eliksirów i rytuałów
IndeksIndeks  CalendarCalendar  FAQFAQ  SzukajSzukaj  UżytkownicyUżytkownicy  GrupyGrupy  RejestracjaRejestracja  ZalogujZaloguj  



 

 Spis eliksirów i rytuałów

Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Go down 
avatar

PisanieSpis eliksirów i rytuałów   Pią 03 Lut 2017, 12:41
Spis eliksirów i rytuałów






Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Pon 20 Mar 2017, 18:57, w całości zmieniany 4 razy
Powrót do góry Go down
avatar

PisanieRe: Spis eliksirów i rytuałów   Pią 03 Lut 2017, 12:41
Eliksiry


Cios Smoka – to, że smocze ingrediencje używane są do warzenia niebezpiecznych mikstur, wiadomo nie od dziś. Jednym z najdroższych eliksirów halucynogennych jest Cios, nazywany czasem też pieszczotliwie Smoczkiem. Ma działanie podobne do mugolskiej heroiny, ale efekty są o wiele intensywniejsze: czarodziej pod wpływem wywaru ma podwyższony próg bólu, zyskuje pewność siebie, czuje się tak, jakby nic złego w jego życiu się nie wydarzyło i nie miało wydarzyć, zwiększa się też jego siła fizyczna. Efekty utrzymują się od trzech do pięciu godzin. Bardzo łatwo wprowadzić odurzoną osobę w gniew, którego skutki mogą być tragiczne, dlatego zaleca się trzymanie się na dystans od kogoś, u kogo podejrzewa się odurzenie Ciosem i powiadomienie odpowiednich służb. Eliksir ma silne działanie uzależniające. Już po pierwszej dawce chce się więcej, a odwyk jest szczególnie trudny. Przedawkowanie (więcej niż jedna dawka w ciągu dnia, więcej niż trzy w ciągu dwóch tygodni) objawia się najpierw krwawieniami z nosa i uszu. Na tym etapie można jeszcze odurzonemu pomóc poprzez prędkie przetransportowanie do szpitala. Potem pojawiają się mutacje: skóra przybiera kolor intensywnie żółty, taki sam, jaki ma wywar w kociołku, ciało pokrywa się łuskami, zaczynają wyrastać rogi, wydłużają się kończyny. Czarodziej bardzo rzadko przeżywa taką przemianę. Smoczek podaje się w sposób dla mikstur niezwykły, bo poprzez iniekcję w żyły, najczęściej na rękach. Z uzyskaniem go jest problem: alchemicy handlują narkotykiem tylko w największych miastach, takich jak Petersburg czy Moskwa, a często zdarzają się oszuści, którzy za niebagatelne kwoty sprzedają tylko zabarwioną na żółto wodę. Mimo ryzyka chętnych do spróbowania nie brakuje. Proces warzenia trwa miesiąc. Cechą charakterystyczną dla gotowania tego wywaru jest to, że w czasie pełni należy kociołek wystawić na działanie księżycowego blasku i zamieszać różdżką, zgodnie z ruchem wskazówek zegara, osiem razy w ciągu godziny narkotyk – i tak aż do świtu.

Ingrediencje: krew smoka, pył z jego kości, cykoria, liście lebiody, krwawnik, kurkuma, macierzanka, muszkat, ostropest


Charłacze Ziele – trudny w przygotowaniu narkotyk, lekko uzależniający. Eliksir ten znajduje zaskakujący sposób na pozbycie się gromadzonych negatywnych emocji. Na pół godziny odurzony traci potencjał magiczny, rozluźnia się, wycisza, ogarnia go spokój i niechęć do jakiegokolwiek działania, a potem senność. Ziele jest jednym z najlepszych środków nasennych: po jego zażyciu zapada się w głęboki, niewzruszony sen bez snów. Alchemik tworzący przepis na wywar wyszedł z kontrowersyjnego założenia, że najlepszym sposobem na odprężenie jest zdjęcie sobie z barków ciężaru odpowiedzialności za magię. Przedawkowanie (więcej niż jedna dawka na miesiąc) ma jednak opłakane skutki: od obniżenia ciśnienia krwi, sporadycznych, klasterowych bólów głowy, problemów z pamięcią i koncentracją aż do upośledzenia umiejętności czarowania. Ziele jest eliksirem, jak sama nazwa wskazuje, głównie ziołowym, o konsystencji tak gęstej, że przypomina niemal ciało stałe. Jedynym sposobem jego zażycia jest zjedzenie go; niektórzy dilerzy sprzedają miksturę pod postacią charakterystycznych, lekko galaretowatych tabletek o kolorze butelkowej zieleni. Taką samą barwę wywar ma w kociołku. Smakuje jak rumianek, nie ma zapachu. Na przyrządzenie go potrzeba dwóch miesięcy i łatwo o złe przygotowanie.

Ingrediencje: rumianek, ruta, kwiaty bzu, gałązka drzewa sandałowego, kadzidła, kardamon, muszkat


Eliksir Esperanto – napar szczególnie pomocny przy podróżach. Już jedna kropla pozwala na porozumienie się z obcojęzycznym człowiekiem, natomiast cała porcja eliksiru wystarcza na posługiwanie się obcą mową przez cały dzień. Osoby mające trudność w przyswajaniu nowej wiedzy często są uzależnione od eliksiru, co może doprowadzić do bankructwa, bo jak to mówią nie ma drogi na skróty w tej dziedzinie. Dla tych, którym nauka przychodzi łatwiej, eliksir może okazać się pomocnym katalizatorem, a nauka języka trwa w bardzo krótkim czasie. Eliksir należy do jednego z droższych, a jego uwarzenie wymaga sporej wiedzy magicznej. Mimo to jest jednym z najczęściej kupowanych i można go dostać prawie wszędzie. Warzy się go trzy dni, podczas których powinno utrzymywać się napar w stałej temperaturze osiemdziesięciu stopni i pilnować, aby się nie zagotował, ani nie zważył. Po wystudzeniu trwającemu kolejne trzy dni, powinno się go wydestylować aż osiągnie barwę przeźroczystego złota. W smaku przypomina ziołowy preparat na gardło.

Ingrediencje: ciemiężyca, sierść almy, blekot, płynne złoto


Eliksir Histerii – po zażyciu, a czasem nawet wdychaniu samych oparów, ofiara wpada w trudną do opanowania histerię, której nie może powstrzymać antidotum. Otrutego należy uspokoić lub poczekać pół godziny do momentu aż efekt minie. Poprawnie przygotowany eliksir ma seledynowy kolor, dymi się spiralami i pachnie ziołowo. Jest bardzo prosty w przygotowaniu.

Ingrediencje: glistnik, kwiat muszkatołowy, sierść stukacza, zgniła tykwa


Eliksir Poronny – jak sama nazwa wskazuje, przeznaczony dla przyszłych matek, które zostać nimi nie chcą. Bezpiecznie wypić go można do trzeciego miesiąca ciąży, potem istnieje ryzyko śmierci także ciężarnej z powodu utraty krwi. Wywar należy zażyć w ciepłej kąpieli i do godziny czekać na efekty – wówczas woda powinna zacząć się czerwienić. Na terenie Rosji surowo zakazany. W kociołku eliksir jest idealnie biały i nieprzyjemnie pachnie, dymiąc się tym samym na niebiesko, a po przelaniu do fiolki staje się czerwono-fioletowy. Gorzki w smaku.

Ingrediencje: koci język, kły ćmoka, krew skorpeny, ostropest (jako zabezpieczenie, można pominąć), piołun, sok z winogron, włos mamuny


Eliksir Wybuch – jak sama nazwa wskazuje, wybucha. Niebezpieczny w przygotowaniu, bardzo łatwo doprowadzić do eksplozji jeszcze w kociołku, a nawet najmniejszy wstrząs fiolką może skończyć się tragicznie. W miejscu użycia powstaje płytka, acz rozległa dziura, która przez kilka godzin dymi się soczystą czerwienią. Sam eliksir ma kolor miedzi i metaliczny zapach. Używany jako środek zaprowadzenia spokoju na ulicach przez Białą Gwardię.

Ingrediencje:  liście kamforowca, liście lebiody, krew żmija, paznokieć bełta, sproszkowany azuryt, umoczona w błocie sierść almy


Eudajmonia – znany też jako Płynne Szczęście lub Felix Felicis. Eliksir sprawia, że pijącemu sprzyja szczęście oraz ma niezachwianą pewność siebie i podejmowanych wyborów. Póki działa, pomaga w osiąganiu sukcesów we wszystkich poczynaniach, jednak musi być stosowany z niezwykłym umiarem. Gdy zażywa się go za często, uderza do głowy, powodując groźną lekkomyślność, roztargnienie i przesadne zaufanie do samego siebie. W zbyt dużych dawkach działa jak silna trucizna. Zakazany we wszystkich zorganizowanych współzawodnictwach, np. quidditchu, podczas egzaminów lub wyborów. Eliksir jest bardzo trudny do uwarzenia, a jego złe przygotowanie jest katastrofalne w skutkach. Wywar wymaga aż sześciu miesięcy na przygotowanie. Ma bardzo ładny, złoty kolor, zapach przywodzi na myśl ulubione perfumy, smak zaś jest słodki.

Ingrediencje: płynne złoto, sok z aloesu, starte liście bazylii, binsuga, korzeń cykorii, gałka muszkatołowa, olejek goździkowy, imbir, liście jemioły, kardamon, sproszkowane ziarna kolendry, kozieradka, lawenda, lubczyk, korzeń lukrecji, macierzanka, majeranek, mięta, starta paproć, pokrzywa, rozmaryn i kora sosny


Kameleon – eliksir niewidzialności. Z powodu jego gęstej konsystencji można go zjeść lub posmarować nim siebie albo rzecz, którą chcemy uczynić niedostrzegalną. Choć przedmiot po wykorzystaniu na nim Kameleona nie rzuca cienia, pod różnymi kątami można dostrzec dziwne, fosforyzujące przebłyski prawdziwej postaci. To z powodu tego, że mikstura tak naprawdę nie pozbawia cielesnej postaci, ale tylko czyni ją czymś w rodzaju lustra weneckiego, przez co magia nie zawsze jest w stanie idealnie oddać przestrzeni, którą powinna. Efekt utrzymuje się przez godzinę, ale można go przedłużyć kolejną porcją eliksiru, na terenie Rosji trudno dostępnego z powodu niezbędności krwi kameleona w przepisie. Alchemicy pracują nad udoskonaleniem wywaru i odnalezieniem substytutu dla egzotycznego składnika. Preparat wyglądem przypomina przezroczysty kisiel, pachnie mokrą ziemią i smakuje wyjątkowo słono.

Ingrediencje: kapelusz świetli, krew kameleona, pierwiosnka, piołun, sproszkowany róg czarta, sproszkowany ząb strzygi oraz ślaz


Kompot – zwykle dla smaku gotuje się w narkotyku owoce, stąd nazwa. Kompot popularny jest zwłaszcza wśród rosyjskiej młodzieży, ma postać gorzkawej, lekko oleistej cieczy barwy od żółtobrązowej aż do malinowoczerwonej o neutralnym zapachu. Czarodziej pod wpływem eliksiru wydaje się być bardziej interesujący osobom postronnym, zaczyna się rozgadywać, zyskuje pewność siebie i ochotę do zabaw, ma więcej energii oraz motywacji do działania. Wyostrzają się zmysły, a ciało jest wrażliwsze na bodźce, zarówno te przyjemne, jak i te mniej; odporność na ból drastycznie spada. Chociaż Kompot nie jest zbytnio uzależniający i wydaje się być wręcz nieszkodliwy, to na terenie Rosji picie go jest nielegalne. Jego działanie może zachęcać do bójek, które w najlepszym wypadku zakończą się niepotrzebnym bólem i urażoną dumą, w najgorszym: śmiercią z powodu doznanych obrażeń. To nie odstrasza jednak Słowian od domowej produkcji Kompotu i polewania go na domówkach. Popularne stało się ostatnimi czasy mieszanie wywaru z innymi eliksirami, np. Srebrianką, i podawanie tego jako rodzaj drinków w podejrzanych klubach. Skutki takich działań są niemożliwe do przewidzenia, dlatego przestrzega się przed niekontrolowanymi próbami „podkręcania” mikstury.

Ingrediencje: dowolne owoce (dla smaku, można pominąć), sok z aloesu, anyżek gwiaździsty, binsuga, cykoria, kaczeniec


Maść Bogunki – poprawnie przygotowana ma zwartą konsystencję, perłowy kolor oraz pachnie olejkiem różanym. Obowiązkowy kosmetyk w szkatułce każdej kobiety. Przez pierwszych kilka godzin osoba, która nałożyła na swoją twarz specyfik zdaje się jaśnieć blaskiem, dla postronnych wydaje się atrakcyjniejsza, przez co mówi się, że maść jest słabszym zamiennikiem Rusałczego Nektaru i przyciąga miłość. Potem efekt zanika, jednak regularne stosowanie znacząco poprawia kondycję skóry, wygładza zmarszczki i pozbywa się innych, drobnych zmian skórnych. Eliksir jest bardzo drogi, powstają więc liczne, tańsze jego substytuty, których należy się wystrzegać.

Ingrediencje:
babka wąskolistna, cykoria, drapacz lekarski, gałązka brzozy, kosmyk włosów rusałki, kozieradka, lawenda, lubczyk, olejek różany, rzodkiew, sok z aloesu, ślaz, zwęglony żeń-szeń


Mikstura Janusa – jej bardziej znanym odpowiednikiem jest Eliksir Wielosokowy, uznawany za jeden z najbardziej skomplikowanych i trudnych eliksirów. Słowiańska wersja została jednak zmieniona i zoptymalizowana. Starzec Janus, Kazach od wielu lat mieszkający w Rosji, uwarzył niezidentyfikowany eliksir, który ostatecznie pozwolił mu na przemianę w wizualizację ze swojego umysłu. Jego działanie nie jest długie, trwa ono bowiem około godziny, jednakże może zostać przedłużone wraz z zażyciem kolejnej dawki mikstury. Skutkiem ubocznym może być niesprecyzowanie wizualizacji, na skutek której czarodziej może nieodwracalnie przemienić się w abstrakcję. Mikstura Janusa podczas warzenia jest szkarłatnoczerwona i gęsta, lecz odpowiednio uwarzona zmienia najczęściej kolor na szmaragdowy, a konsystencję na bardziej wodnistą – wówczas dopiero wtedy gotowa jest do spożycia.

Ingrediencje: gwiazdki anyżu, kwiat macierzanki, marynowana przez tydzień w tranie gałąź krwawnika, sproszkowany azuryt, syrop z żywicy bzu, ślaz, świeżo zerwany bagniak i ząb łapiducha


Opary Żywii – popularny eliksir halucynogenny. Według legendy alchemikowi, który wymyślił recepturę, objawiła się sama Żywia, obiecując mu za stworzenie tak dobrego wywaru trzysta lat życia, dlatego ochrzcił swoją pracę imieniem bogini. O Oparach mówi się, że spełniają marzenia, bowiem przyjemne wizje nachodzące odurzonego czarodzieja dotyczą jego najskrytszych, niewypowiedzianych pragnień. Miraże wprawiają w błogi stan spełnienia, tak silny, że często po „puszczeniu” narkotyku osobie wydaje się, że śniła. Silnie uzależniające, odstawienie ich nierzadko wpędza w depresję. Przedawkować można po zażyciu więcej niż jednej butelki w ciągu tygodnia, ale znane są przypadki uzależnionych, którzy w stanie upojenia spędzili miesiące. Do konsekwencji nadużycia narkotyku należą: pogorszenie się zmysłu wzroku, a nawet całkowita jego utrata (mętnieją źrenice), spadek odporności psychicznej, otępienie, drgawki mogące się przerodzić wręcz w konwulsje. Opary nie mogą być bezpośrednią przyczyną śmierci, jednak często narkoman kończy swój żywot samobójstwem. Eliksir warzy się tylko trzy godziny, ale musi być on przyrządzony koniecznie pierwszego, piętnastego lub ostatniego dnia miesiąca. Odpowiednio uwarzony powinien przybrać kolor elektrycznego fioletu i smakować odrobinę kwaśno. Najważniejsze są jednak opary: intensywne, siwe, bardzo gęste, o zapachu ulubionych ziół. Najlepsze efekty daje wdychanie dymu znad butelki lub kociołka. Opary można też wypić, ale wówczas halucynacje nie będą tak żywe.

Ingrediencje: liście szałwii proroczej, włos licha, bagniak, binsuga, dendera, kardamon


Parali-War – nazwa powstała od połączenia słów „paraliż” i „wywar”. Jeżeli eliksir jest dobrze uwarzony, po odstaniu tygodnia w zacienionym miejscu powinien przybrać ciemnofioletową barwę i pachnieć piżmem. Dym nad kociołkiem musi być ciemny i gęsty, a smak wyraźny. Polanie skóry trucizną skutkuje paraliżem w tym miejscu na trzy dni. Wypicie daje jeszcze gorsze efekty, choć ich intensywność zależy od dawki; mała może przykuć do łóżka na długie miesiące, duża sparaliżować cały układ nerwowy, a w konsekwencji doprowadzić do śmierci. Uznawany w Rosji za niezwykle niebezpieczny i bardzo trudny w przygotowaniu, potrzeba od dwóch do trzech miesięcy na uwarzenie idealnego eliksiru.

Ingrediencje: blekot, chmiel, ciemiężyca biała, kolcowój szkarłatny, sproszkowany róg biesa, wodna wsza, zgniły cząber i żeń-szeń


Płyn Varvary – podobno receptura została wymyślona przed pięćdziesięcioma laty przez alchemiczkę Varvarę Roslyakovą, trudno jednak określić, kto naprawdę był autorem przepisu. Varvara, jak potocznie nazywa się wywar, sprawia że otrutemu głos zmienia się na piskliwy, potem ofiara zaczyna bełkotać, a następnie nie jest w stanie przemówić przez kilka godzin; może także wystąpić biegunka i zwiotczenie mięśni. Niespecjalnie groźny dla zdrowia i życia, używany zwykle w środowisku śpiewaczym jako sabotaż bądź przy czarodziejskich pojedynkach, gdy jedna ze stron nie posiadła umiejętności rzucania zaklęć niewerbalnych. Barwi się na pomarańczowy kolor, po przelaniu do szklanki najczęściej przypomina sok dyniowy.

Ingrediencje: astrenika, gałka muszkatołowa, język nietoperza, kminek, spalony włos alkonosty, wodna wsza, zgniła tykwa, zwiędła pokrzywa,


Rusałczy Nektar – jest jednym z bardziej niebezpiecznych specyfików na świecie, uznawanym także za zmienioną wersję Amortencji ze względu na inne ingrediencje, lecz podobne działanie. Delikwent, który zetknie się z zapachem mikstury, zatraca się nie tylko w miłosnym amoku, ale i staje się podatny na manipulacje. Chodzą pogłoski, że pod wpływem Rusałczego Nektaru znajdowali się przyboczni samej Agrafeny Obłąkanej. Uwarzony napój przybiera różaną barwę, jednak jego zapach każdy odczuwa inaczej, w zależności od tego, co go najbardziej pociąga.

Ingrediencje:
dziewanna, jaśmin, lubczyk, muszkat, olejek różany, paznokieć baby, pierz alkonosta i włos osoby warzącej eliksir


Rybka – potoczna nazwa jednej z najpopularniejszych trucizn. Kilka kropel dodanych do napoju lub zupy jest w stanie przykuć ofiarę do łóżka z powikłaniami przypominającymi objawy ataku kurzego płucka, a ¼ fiolki sprawi, że czarodziej otruty zaczyna dusić się w powietrzu, a w konsekwencji – umiera. Można jednak temu zapobiec, wsadzając pod wodę głowę delikwenta. W niej może swobodnie oddychać. Efekt utrzymuje się przez dwie godziny, dlatego też należy go przeczekać. W przeszłości używany przez pływaków i nurków jako dopalacz, jednak po tragicznej śmierci Olgi Osokiny w 1982 roku, która wynurzyła się za wcześnie, czarodziejskich sportowców wodnych sprawdza się pod kątem zażywania Rybki. Poprawnie uwarzona ma dziwną, półpłynną konsystencję, intensywnie niebieski kolor oraz opary tworzące charakterystyczne bańki. Jest bezwonna oraz bezsmakowa.

Ingrediencje: jad dziewiątki, pokruszony kręgosłup skorpeny, ślaz


Smocza Mikstura – bardzo silna trucizna, która, poprawnie uwarzona, powinna mieć ciemnoczerwony kolor i opalizować na żółto oraz wykazywać się intensywną wonią. Po zatruciu się nią czarodziej odczuwa lekkie pieczenie na języku, a następnie zaczyna się bardzo szybki proces spalania się narządów wewnętrznych. Choć działanie można zatrzymać prędkim podaniem antidotum, to powstałe szkody rzadko kiedy da się odwrócić, przez co nieszczęśnik albo umiera, albo zostaje inwalidą; zdarzają się też przypadki utraty zmysłów z powodu doznanego cierpienia. Eliksir jest prosty w przygotowaniu, jednak zdobycie składników nastręcza mnóstwa trudności. Według legendy recepturę wymyśliła Agrafena Obłąkana, lecz historycy powstanie przepisu datują na kilka lat po śmierci czarownicy.

Ingrediencje: garść węgla, kora brzozy, liść ciemiężycy, osiem łusek z jego grzbietu, pył kości smoka, smoczy jad, wrząca krew smoka


Srebrianka – poprawnie przygotowany wywar ma srebrną, połyskliwą barwę, pachnie i smakuje truskawkami, przez co wydaje się niegroźny, jednak jego niekontrolowane zażycie może mieć opłakane skutki. W małych dawkach uspokaja i wycisza, pomaga uspokoić bicie serca, odpiera stany lękowe. Przy dłuższym zażywaniu i większej dawce uzależnia, przytępia, powoduje uczucie odcięcia się od rzeczywistości i lekkie rozbawienie, a w najgorszym przypadku prowadzi do zatrzymania akcji serca. Początkowo stosowany przez uzdrowicieli do uspokojenia świadków traumatycznych wydarzeń, jednak z powodu jego zwodniczego działania oraz ceny płynnego srebra, niezbędnego do produkcji, zaprzestano używania tego wywaru. Teraz jest nielegalny, można go jednak dostać u alchemików trudniących się wyrobem eliksirów halucynogennych.

Ingrediencje: garść truskawek, glistnik, kilka liści szałwii proroczej, kora lipy, kozłek lekarski i dwie szklanki płynnego srebra


Świstwar – na pół godziny pozwala porozumieć się z zwierzętami. Efekt można przedłużyć, jednak z każdą porcją jest on coraz słabszy i bardziej zawodny, aż w końcu mikstura nie działa w ogóle, dlatego tego eliksiru używa się bardzo rzadko. Poświsty także mogą go wypić – wtedy wzmacniają się ich umiejętności. Pachnie ziołowo, ma bladozielony kolor i smakuje miętą.

Ingrediencje: bez, jałowiec, łodygi wrzosu, pióro alkonosty, roztarta mięta


Werediserium – eliksir bezwzględnej prawdomówności. Osoba będąca pod wpływem eliksiru nie zważa na konsekwencje, skupiając się jedynie na mówieniu prawdy. W połączeniu z umiejętnościami jasnowidzenia, pomaga w przewidywaniu przyszłości. Zakazany do stosowania na co dzień, stanowi ostateczność ważnych przesłuchań. Wielu czarodziejów sprzeciwia się jego wytwarzaniu ze względu na wielość części zwierzęcych potrzebnych do jego uwarzenia. Przybiera brunatną barwę i gęstą konsystencję i posiada brzydki zapach.

Ingrediencje: garść łusek bazyliszka, hyzop, koci język, kurza łapka, krew majki, oczy mlekowego żmija, sok ze świeżych liści bylicy zwyczajnej


Wieszcze Sny – niegdyś używany przez wieszczów do wywoływania wizji (przydatny też wtedy, gdy pragnięto odkryć, czy dziecko ma podobne talenty), dziś nielegalny i uważany za narkotyk. Po jego wypiciu czarodziej bez umiejętności przewidywania przyszłości zaczyna widzieć świat jako miejsce kolorowe i piękne, czuje nieuwarunkowaną niczym radość, dostrzega postacie, które nie istnieją i nawiązuje z nimi kontakt. Podobno często osobom pod wpływem tej mikstury ukazuje się kobieta podobna do rusałki, która opowiada im o światach równoległych. Jasnowidz zaś po zażyciu wywaru zaczyna mieć wizje, jednak nadchodzą one bezboleśnie i dotyczą najbliższych wydarzeń. Ten stan utrzymuje się, w zależności od czarodzieja i dawki, od dziesięciu minut do pięciu godzin. Eliksir ma bladoróżową barwę i galaretowatą konsystencję i jest słodki w smaku. Wieszcze Sny nie dają żadnego efektu tęsknicom.

Ingrediencje:  binsuga, chmiel, dendera, jaśmin, lawenda, liście szałwii proroczej, oman wielki, piołun, pióro sirina, róża, wawrzyn


Wywar Zrastania Kości – szybko działający eliksir, który ma na celu
zrośnięcie, odrodzenie lub wypełnienie naruszonej kości. Bardzo często używany przez uzdrowicieli po meczach quidditcha. Nie jest trudny do uwarzenia – wymaga jedynie koncentracji i cierpliwości, gdyż jego przygotowywanie może przeciągać się nawet do dwóch dni. Gotowy uzyskuje żółtawy kolor, który nie wzbudza apetytu. Ma gorzki smak i zwykle wysusza jamę ustną, dlatego ważne jest, by mieć pod ręką coś do picia zaraz po jego użyciu.

Ingrediencje: gałąź żywokostu, liść drapacza lekarskiego, niewielka kość matohy, ostropest (kolorowe kwiaty), sproszkowany róg jaroszka



Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Wto 05 Gru 2017, 20:42, w całości zmieniany 3 razy
Powrót do góry Go down
avatar

PisanieRe: Spis eliksirów i rytuałów   Pią 03 Lut 2017, 12:41
Rytuały

W dzisiejszych czasach magia rytualna to niezwykle mało poważana na Słowiańszczyźnie dziedzina, głównie ze względu na wieloletnie poczynania Starszyzny, która przez wieki znacząco starała się ograniczać do niej dostęp. Niemal wszystkich Zaklinaczy, a także ich potomków w prostej linii pokrewieństwa, wymordowano pod koniec XVIII wieku podczas wydarzenia zwanego Krwawą Nocą. Do tej pory nie wiadomo, dlaczego byli zagrożeniem dla Starszyzny i z czyjego polecenia zostali wyeliminowani. Jednak od tamtej pory Rada Czarodziejów umiejętnie manipuluje opinią społeczną czarodziejów, stawiając tę dziedzinę na niskiej pozycji w porównaniu z innymi sztukami magicznymi. Magia rytualna bazuje przede wszystkim na mitycznej, zapomnianej i niemal niedostępnej już w świecie czarodziejów Księdze Liści, którą ostatni żyjący Zaklinacze traktują niczym największą świętość. Większość znanych aktualnie ceremonii rytualnych bazuje głównie na spisanych w XIV wieku Pierwszych Prawdach oraz ich pochodnych – na przestrzeni lat uległy one jednak stopniowej transformacji, rozwijając się równolegle wraz z innymi dziedzinami magii. Wśród znanych rytuałów znajdują się:



Nazwa: Rytuał ładowania Athame
Wymagania: min. 5 punktów w okultyzmie
Opis: Sztylet należy trzymać zwrócony ostrzem od siebie i okadzić mieszanką dymnicy i piołunu, po czym naładować czterema żywiołami w odpowiedniej kolejności: przypalić nad świecą, wystudzić w zimnej wodzie, upuścić do rozkopanej, czarnej ziemi i pozostawić na całą noc. Athame należy trzymać w jedwabiu, dzięki czemu się nie traci żadnej magicznej energii.


Nazwa: Rytuał natychmiastowego szczęścia
Wymagania: min. 15 punktów w okultyzmie
Opis: Przyjemny rytuał wymagający średniej znajomości okultyzmu oraz wstążek weselnych, które same w sobie przepełnione są pozytywną energią. Zamoczoną w wywarze muszkatowym wstążkę należy zawinąć dookoła nadgarstka i wypowiedzieć inkantację „Vezeniye c chetyrekh storon mira ya rad priglasit vas”, wykonując gest powitania w czterech kierunkach świata. Jeśli rytuał odniesie sukces wstążka niezależnie od poprzedniego stanu nabierze koloru ciemnej wiśni. Zbyt intensywne użytkowanie sprowadzało na Zaklinaczy ciężką depresję, co w XVIII wieku przyczyniło się do fali samobójstw przerzedzających i tak skromne szeregi Zaklinaczy. Z powodu tego rytuału i jego skutków na początku XIX wieku próbowano ograniczyć tradycję zdobienia drogi i domu weselnego wstążkami, stracił on jednak na popularności w momencie pojawienia się na rynku kilku rodzajów eliksirów szczęścia – dużo łatwiejszych w użyciu i bez większych skutków ubocznych. Rytuał daje współczynnik +8 pkt. do szczęścia, a użyty więcej niż 5 razy owocuje nagminnymi myślami samobójczymi.


Nazwa: Rytuał Ochrony
Wymagania: min. 15 punktów w okultyzmie
Opis: Może być stosowany na przedmioty, ludzi lub całe pomieszczenia, co jednak adekwatnie wymaga wyższych umiejętności zaklinania. Pełny proces obłożenia przedmiotu/budynku zaklęciem trwa miesiąc, zaklinanie osoby zaś może potrwać nawet rok (w zależności od czystości magicznej osoby zaklinanej, gdyż zaklęcia ochronne jednej dziedziny magii wymagają więcej wysiłku w przypadku użycia ich na czarodziejach parających się magią sprzeczną). Rytuał powinien rozpocząć się w czasie nowiu, czasu, kiedy jest najciemniej i trwać do kolejnego zaćmienia. Przy zaklinaniu białomagicznym przedmiotów małych wymagane jest ustawienie sześciu świec w kształt podwójnej odwróconej litery  „u” mające tworzyć portal zamykający magię w przedmiocie oraz zawieszenie nad nim mieszanki ziół (ruta, prawoślaz, koper, boswellia). W przypadku ludzi proces musi być powtarzany co miesiąc – jest to rytuał często stosowany przez matki na śpiących w kołyskach dzieciach, w przypadku budynków świece można zastąpić większymi kagankami, należy jednak pilnować, by nie zgasły. Obecna forma rytuałów ochronnych czarnomagicznych często wiąże się z alektriomancją, gdyż krew, a szczególnie kogucia, ma właściwości ostrzegające, co podnosi wrażliwość zaklinanych rzeczy na nieszczęścia. Przedmiot musi być w krwi zanurzony, z kolei osoba nią skrapiana, a pomieszczenie czy budynek obrysowany symbolem odwróconej, podwójnej litery „u” z uwzględnieniem konieczności odnawiania wzoru, gdyż jeśli krew wyschnie i przerwie symbol, analogicznie do rytuału białomagicznego, proces szybko zakończy się fiaskiem.


Nazwa: Rytuał Opętania
Wymagania: min. 25 punktów w okultyzmie, 15 w wiedzy magicznej
Opis: To jeden z niezwykle niebezpiecznych rytuałów, który swoimi korzeniami sięga czasów wierzeń afrykańskich ludów. Przeniesiony na ziemie słowiańskie za sprawą doświadczenia autora Księgi Liści, odgrywa w magii rytualnej kluczową rolę. Polega na oddaniu własnego ciała do dyspozycji komuś innemu, np. duchom lub demonom. Ważnym elementem są bębny, za pomocą których wygrywa się skomplikowane polirytmie. Dodatkowo każdy Zaklinacz ma własny odrębny symbol, malowany solą na ziemi przed rozpoczęciem obrzędu, wokół którego wykonuje się taniec ekstatyczny. Opętanie stanowi przede wszystkim formę nawiązywania kontaktów z innym światem.


Nazwa: Rytuał Powolnej Śmierci
Wymagania: min. 20 punktów w czarnej magii, 25 w okultyzmie
Opis:  Jest nazywany rytuałem przyzwania kostuchy. Wymaga mistrzowskich umiejętności rytualnych oraz trudno dostępnego składnika, który od roku 1983 został wpisany na magiczną listę handlu zakazanego – sznur wisielca (bądź inna rzecz, na której samobójca się powiesił, krawat, kabel etc.) Nadpalony ogniem (nie zaklęciem) sznur należy transfigurować dwukrotnie w element odzienia lub biżuterii siedząc wewnątrz usypanego z soli kręgu runicznego. Osoba obdarowana takim prezentem przyciągnie do siebie śmiertelne nieszczęście nosząc ten prezent. By mieć pewność, że nie zostanie on zdjęty, w biżuterię wkomponowuje się dymny kwarc mający właściwości hipnotyzujące, a w ubrania włosy z brody tybetańskiego kilina, który jest symbolem przywiązania i zaufania. Klątwa powstała podczas rytuału jest wyjątkowo nieprzyjemna, gdyż bazuje na zdradzie, co czyni śmierć obdarowanego strasznym cierpieniem. W latach trzydziestych XVII wieku były tendencje odmawiania jakichkolwiek prezentów zdobionych kwarcami ze względu na żniwo, jakie Powolna Śmierć zbierała, z czasem jednak ze względu na małą popularność i trudne wykonanie rytuał odszedł niemal w zapomnienie, a lęk przed nim wyblakł. Efektem tego jest współczynnik -6 pkt. do wszelkich zaklęć obronnych.


Nazwa: Rytuał Przepędzenia Demonów
Wymagania: min. 8 punktów w okultyzmie
Opis: Aby złe stworzenia nie wchodziły do domostw i ich domowników, Zaklinacze wyczytali z Księgi Liści rytuał, dzięki któremu można temu uniknąć. Wraz z końcem roku należy się pozbyć jednego z drogocennych przedmiotów, tym samym w darze ofiarowując go Światowidowi. Zakopanie go w ziemi i zapomnienie o jego istnieniu jest najważniejszym fragmentem z całego rytuału, w którym bierze udział cała rodzina, niosąc w dane miejsce przedmiot. Jeśli ktoś kiedykolwiek zechce odzyskać swoją błyskotkę to może od razu pożegnać się ze spokojem duszy, gdyż taki czyn uznawany jest za zniewagę samego Światowida. Dusza członka rodziny jest uznawana za nieczystą i zbrukaną, a jego złączenie z Matką Naturą jest złamane.


Nazwa: Rytuał Pojednania
Wymagania: min. 8 punktów w okultyzmie
Opis: Powszechnie Starszyzna uznaje te małżeństwa za nieaktualny akt, ze względu kwestii prawnych i na brak świadków. Oprócz dwójki wybrańców i Zaklinacza nikt nie jest obecny. Jest to symboliczne złączenie dwóch dusz, które chcą żyć nie tylko zgodnie z Matką Naturą, ale również ze sobą. Rytuał odbywa się w Świętym Gaju, który Zaklinacz musi przygotować do obrzędu. Dwójka wybranków staje po dwóch stronach dębu, kładzie ręce na korze drzewa i zaraz po wstawieniu się Zaklinacza za nimi, proszą o łaskę boską dla ich nowej relacji w języku staro-cerkiewno-słowiańskim. Jeśli ogień, który płonie przed Zaklinaczem nie buchnie mocniejszym płomieniem, nie ma zgody na zmianę relacji dwojga kochanków na małżeńską. Choć nie ma z góry określonego wieku dla dwójki wybranków, to właśnie sam Zaklinacz decyduje o podjęciu wykonania tego rytuału.


Nazwa: Rytuał Przeklętej Larwy
Wymagania: min. 20 punktów w zakazanej magii, 10 w okultyzmie
Opis: Przeklęte larwy są czarnomagiczną dewiacją, zrodzoną ze spaczenia korgoruszy. Zaklinacz skupia się na emocji, nerwach lub uczuciach, którymi pragnie zatruć drugą osobę i rozrysowuje krąg przyzwania, tak jak w przypadku zwierzęcych manifestacji. Zamiast jednak symbolu manifestacji należy w środku wpisać runy spaczenia, po czym przyzwać czerwie zamiast standardowego przyzwania korgorusza. Przeklęty czerw wygląda jak zwykły robak, jednak ściśnięty rozmywa się w powietrzu, gdyż w rzeczywistości jest tworem pół materialnym. Może wejść człowiekowi do ucha, nosa lub ust i zatruć jego myśli uczuciem lub emocją, jaka była podstawą jego stworzenia.


Nazwa: Rytuał Ukrycia
Wymagania: min. 15 punktów w okultyzmie, 15 w transfiguracji
Opis: Często stosowany przez oszustów i bandytów jest dość prosty w wykonaniu, jednak wymaga trudno dostępnych składników. Zazwyczaj obejmuje pomieszczenia lub budynki, gdyż przeklęci tym rytuałem ludzie znikali bezpowrotnie zamiast stawać się po prostu niewidzialnymi. Jego podstawą jest okadzanie, najlepsze rezultaty przynoszą gałęzie i liście dobrochoczych, które są ciężkie do zdobycia. Zaklinający wykorzystuje misy dźwiękowe, a ich wibracje na sposób mirażu rozmywają widoczność otoczenia, czyniąc niedostrzegalnym dane miejsce.


Nazwa: Rytuał Utopienia Mary
Wymagania: min. 10 punktów w faunie i florze, 5 w okultyzmie
Opis: Należy zbliżyć się do osoby dręczonej przez nocną marę z butelką w prawej ręce, jednocześnie końcówką różdżki trzymanej w lewej dłoni (niezależnie od preferencji czarodzieja) sięgnąć od głowy śpiącego do jego stóp. Schwytaną w ten sposób marę wrzucić do naczynia, zatykając je różdżką, a następnie zapieczętować zaklęciem Blizo. Tak zabezpieczoną butelkę należy utopić w wodzie i nasłuchiwać dopóki nie ucichnie jęk podobny do kwilącego dziecka. Drugą metodą jest wrzucenie butelki do ognia, aż do momentu pęknięcia szkła, rozerwanego piskiem umierającej mary, rozpływającej się wraz z szarym dymem w powietrzu.


Nazwa: Zwierzęca Manifestacja Duszy
Wymagania:
- do 15 punktów z dziedziny okultyzmu: sukces przyzwania k6 na pięć i sześć oczek
- powyżej 15 punktów: sukces przyzwania k6 na rzut cztery, pięć, sześć
- 20 punktów lub więcej: sukces przyzwania k6 na jeden, trzy, cztery, pięć oczek
Opis: Niektórzy czarodzieje, których zdolności okultystyczne wykraczają poza średni poziom, są w stanie przywołać manifestację swojej osoby w postaci stworzenia. Korgorusze młodzieży i uzdolnionych dzieci często zmieniają postać, ze względu na wciąż kształtujący się charakter, z kolei osób dorosłych stabilizują się i występują pod jednym wcieleniem zazwyczaj do końca życia. Wyjątkiem jest drastyczna, niespodziewana zmiana osobowości przywołującego w przypadku prawdopodobieństwo sukcesywnego przyzwania.
Korgorusz pojawia się w postaci materialnej, tj. zdolny jest oddziaływać na swoje otoczenie, np. rzuca cień, potrafi coś udźwignąć na miarę swoich możliwości, może wdać się w interakcję ze swoim przywoływaczem.​ Pod wpływem dotyku osoby, do której nie należą – słabną, a często nawet znikają. Stworzenie zdolne jest bronić swojego przywoływacza przed niebezpieczeństwem sfery duchowej, np. przed duchami czy demonami. Zwykle stają się silniejsze z wiekiem przywołującego – nabierają wówczas odporności na zaklęcia, czasami stają się zdolne do personalnego ataku na wroga. Korgorusz zazwyczaj nie przybiera postaci zwierząt magicznych. Manifestacja duszy jest ograniczona, a postacie zwierząt nie należą do największych, niezależnie od wizualnego gatunku.  Istnieją jednak również przypadki przywołujących, które zostały odrzucone przez swoje korgorusze, znikając samoczynnie. Staje się tak, gdy manifestacja wyczuje, iż dusza przywołującego jest szczególnie zachwiana, a jego pobyt w świecie materialnym niepewny.
Przyzywanie nie należy na początku do prostych czynności, choć jest dziedziną okultyzmu wyjątkowo przyjemną do przyswojenia. By wezwać korgorusza należy dokładnie nakreślić na płaskiej powierzchni krąg runiczny z symbolem manifestacji, a następnie wypowiedzieć głośno zaklęcie Korgorusz Dostigat. W zależności od poziomu umiejętności każdego czarodzieja prawdopodobieństwo powodzenia przyzwania rozstrzyga rzut kością.

Powrót do góry Go down
 
Spis eliksirów i rytuałów
Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Powrót do góry 
Strona 1 z 1
 Similar topics
-
» Spis aniołów stróżów oraz ich podopiecznych
» Spis mocy zakazanych
» Spis zajętych postaci
» Broń


Skocz do: