Навигация

Kompendium fabularne
IndeksIndeks  CalendarCalendar  FAQFAQ  SzukajSzukaj  UżytkownicyUżytkownicy  GrupyGrupy  RejestracjaRejestracja  ZalogujZaloguj  




 

 Kompendium fabularne

Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Go down 
avatar

PisanieKompendium fabularne   Pią 03 Lut 2017, 13:44
Kompendium fabularne

Dołożyliśmy wszelkich starań, aby każda z zawiłości, ciekawostek i odstępstw od znanego większości z Was świata czarodziejów wykreowanego przez Rowling została w miarę jak najdokładniej opisana i wyjaśniona. Stworzone przez nas kompendium gry zawiera najważniejsze wiadomości, jakie powinniście posiadać, aby odnaleźć się w realiach na forum.






Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Sro 15 Mar 2017, 23:52, w całości zmieniany 3 razy
Powrót do góry Go down
avatar

PisanieRe: Kompendium fabularne   Pią 03 Lut 2017, 13:44
Sytuacja polityczna w Rosji

Nie podlega wątpliwościom, że najważniejszym wydarzeniem początku lat 90-tych był upadek ZSRR i utworzenie się na jej miejscu wielu nowych suwerennych państw. Proces irredenty zapoczątkowała Estonia, a w jej ślad poszły także inne republiki związkowe. Po nieudolnych rządach Mikhaila Gorbacheva i braku woli władz partyjnych do przeprowadzenia radykalnych reform gospodarczych, pierwszym prezydentem Federacji Rosyjskiej został Boris Yeltsin, który w grudniu w 1991 roku, wspólnie z prezydentami Białorusi i Ukrainy, oficjalnie rozwiązał ZSRR i powołał do życia Wspólnotę Niepodległych Państw. Powstałymi państwami w wyniku likwidacji historycznego państwa socjalistycznego zostały: Armenia, Azerbejdżan, Białoruś, Estonia, Gruzja, Kazachstan, Kirgistan, Łotwa, Litwa, Mołdawia, Rosja, Tadżykistan, Turkmenistan, Ukraina i Uzbekistan. Wiele z nich zdecydowało się jednak kontynuować współpracę w ramach WNP, która oparta była na wspólnej polityce zagranicznej czy też wolnej przestrzeni gospodarczej. Wyjątek stanowiły trzy republiki nadbałtyckie: Estonia, Łotwa i Litwa.
Boris Yeltsin był osobą, która otworzyła kraj na przemiany demokratyczne, jednocześnie wprowadzając zasady wolnego rynku. Początek jego prezydentury zapowiadał się obiecująco, jednak z czasem zaczął tracić poparcie. Sytuacja zmieniła się w 1993 roku, kiedy Rada Najwyższa – organ mugolskiej władzy w Federacji Rosyjskiej – opanowana przez komunistów wypowiedziała posłuszeństwo prezydentowi. Yeltsinowi udało się opanować głosy sprzeciwu i wprowadził nową konstytucję, co dało mu zdecydowanie większe uprawnienia niż wcześniej. To posunięcie umożliwiało mu dokończenie transformacji ustroju gospodarczego i zajęcie się kolejnym problemem, czyli wojną z Czeczenią, z którą wówczas musiała zmierzyć się Rosja.
Społeczeństwo jednak przestało popierać skorumpowaną politykę prowadzoną przez Yeltsina – nie tylko w kwestiach idei prywatyzacji proponowanych przez jego wicepremiera, ale także sposobu prowadzenia działań z Czeczenią. Rosjanie chcieli wyłącznie wolnego handlu, swobody poruszania się i otwartych granic, co skutkowało wszechobecną apatią, wycofywaniem się do strefy prywatnej, wyprowadzaniem się czy posyłaniem do szkół swoich dzieci za granicę. Wszystko to spowodowało, iż w połowie lat 90. Yeltsin miał już zaledwie kilkuprocentowe poparcie narodu. Wiele osób twierdziło, że nie zdecyduje się na wystartowanie w kolejnych wyborach prezydenckich, jednak ostateczny scenariusz okazał się zupełnie inny.
W 1996 roku Boris Yeltsin ponownie został prezydentem, pokonując z niewielką różnicą kandydata komunistów – Gennadya Zyuganova. Stało się to głównie za pomocą dobrze przeprowadzonej kampanii wyborczej, zmiany wizerunkowej, sensownych obietnic i poparcia bogatych oligarchów. Jego podupadanie na zdrowiu spowodowało jednak, że największy wpływ na decyzje głowy narodu aktualnie mają najbliżsi współpracownicy i biznesmeni, czyli tzw. „rodzina kremlowska”. Rosjanie za to wciąż wierzą w poprawę warunków do życia i stabilizację sytuacji państwa na każdej płaszczyźnie. Wydawać by się w końcu mogło, że wszystko powoli w Rosji zaczyna się w uspokajać, choć niektórzy stanowczo uważają, że to dopiero cisza przed burzą.
Rok później przypadło z kolei 850-lecie Moskwy – z tego też powodu wyremontowano najważniejsze muzea i zrekonstruowano zabytki, odnowiono parki i główne ulice, otwarto nowe restauracje i kina, a wszystko tylko po to, by pokazać prawdziwą potęgę i piękno stolicy kraju. Za to w 1998 roku niespodziewanie przyszedł kryzys finansowy w Rosji, którego bezpośrednim powodem było niespłacenie długu zagranicznego. Obywatele byli zaskoczeni, gdyż prezydent i premier przez długi czas twierdzili, że sytuacja gospodarcza Rosji jest stabilna i nie przewiduje się żadnej dewaluacji, co okazało się kłamstwem. Wszystko więc wskazuje na to, iż są to ostatnie miesiące panowania Borisa Yeltsina w kraju pogrążonym w chaosie.

Powrót do góry Go down
avatar

PisanieRe: Kompendium fabularne   Pią 03 Lut 2017, 13:44
Prawo czarodziejskie

Pierwszą a zarazem najważniejszą z zasad na terenach Magicznej Federacji Rosyjskiej, bez której społeczeństwo czarodziejów byłoby w dużym niebezpieczeństwie, jest kategoryczny zakaz ujawniania ich świata mugolom. Ten przepis, niezależnie od surowości kary, jest notorycznie łamany i lekceważony, co często skutkuje poważnymi konsekwencjami i interwencją specjalnych oddziałów delegowanych z Ministerstwa Magii bądź Białej Gwardii. Zwłaszcza w ostatnich czasach, gdy Starszyzna wprowadza coraz to wymyślniejsze dekrety, które powoli budzą sprzeciw wśród ludzi. Następną z istotnych reguł jest również konieczność rejestrowania swoich genetyk w Ministerstwie Magii. Chcąc zachować ład i utrzymać całkowitą kontrolę nad społeczeństwem, Starszyzna wymaga złożenia odpowiedniego dokumentu od każdej osoby, która naznaczona jest specyficznymi zdolnościami. Wielu czarodziejów jednak z obawy przed uprzedzeniami społecznymi i nietolerancją nie decyduje się na rejestrację swoich umiejętności.
Nad bezpieczeństwem obywateli i porządkiem od początku XX wieku w Rosji czuwa Biała Gwardia, na Zachodzie z kolei określana najczęściej mianem auroratu. Wcześniej znana pod innymi nazwami – znacząco się rozwinęła i zmieniła swoją funkcję i pozycję w kraju. Aktualnie są to oddziały dobrze wyszkolonych, uzbrojonych w rzadkie umiejętności i znajomość przepisów strażnicy, którzy każdego dnia próbują zapobiegać wszelkiemu łamaniu prawa czarodziejskiego. Gwardziści bardzo często usiłują znaleźć się ponad ustalonymi zasadami, przez co mówi się, że są instytucją skłonną do korupcji. Strach przed przestępcami i groźnymi czarnoksiężnikami, zwłaszcza po ostatniej ucieczce z Chatangi i buntowniczych głosach Raskolników, jest jednak zdecydowanie silniejszy niż obawa przed przekazanym pod stołem workiem rubli.
Najwyższą władzę w państwie od 1600 roku sprawuje z kolei Starszyzna, potocznie zwana także w niektórych kręgach Radą Czarodziejów czy hegemonami. To przedstawiciele najważniejszych dynastii magicznych, którzy od kilku wieków podejmują najistotniejsze decyzje odnośnie funkcjonowania Rosji. Ich podwykonawcą jest Magiczny Sąd, wchodzący w skład prikazów w Ministerstwa Magii. To on rozstrzyga między podmiotami pozostającymi w sporze, decyduje o przysługujących uprawnieniach i wydaje wyroki w sprawach rosyjskiego społeczeństwa. W szczególnych przypadkach są one rozpatrywane przez Starszyznę – jednak najczęściej to ich członkowie zasiadają w ławach Magicznego Sądu, aby sprawować nad nimi nadzór, stąd też odwoływania od decyzji zwykle są odrzucane, a nawet nierozpatrywane. Na czele tego urzędu stoi Konsul Sądowy, wybierany na sześcioletnią kadencję.



Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Wto 14 Mar 2017, 22:27, w całości zmieniany 3 razy
Powrót do góry Go down
avatar

PisanieRe: Kompendium fabularne   Pią 03 Lut 2017, 13:45
System monetarny

W Rosji oficjalną jednostką monetarną jest rubel rosyjski, we własnych odmianach na Białorusi i Naddniestrzu (oficjalnie część Mołdawii). Był już znany od XIII w. w Nowogrodzie Wielkim, gdzie pełnił odpowiednik grzywny srebra. Była to podłużna owalna sztabka o określonym ciężarze, która na środku najczęściej miała niezwykle charakterystyczne nacięcie – w tym miejscu sztabkę przerąbywano (ros. рубить), aby otrzymać jej połowę. Stąd prawdopodobnie wzięła się nazwa rubel. Jej specjalną odmianę, czyli rubel magiczny, czarodzieje wprowadzili dopiero na początku XVI w. za sprawą Salomona Onegina, młodego bankiera z Moskwy. Jego pozycja przez lata była niezachwiana – jedynie przez moment, czyli w okresie gospodarczego kryzysu w świecie magicznym, Rosjanie używali innej waluty, mianowicie galeonów – waluty rozpowszechnionej głównie w Europie Zachodniej. Był to jednak okres zaledwie kilku lat, po których zdecydowano się powrócić do starej jednostki monetarnej, choć w zmienionej wersji. Od tamtej pory na awersie gości podobizna Piotra Wielkiego, jednego z najpotężniejszych wschodnich czarodziejów, a na rewersie wizerunek patrona bogactw, boga Dażboga. W ten sposób ruble zaczęły nawiązywać do zachodnioeuropejskich walut.
W dzisiejszych czasach rubel magiczny funkcjonuje wyłącznie w postaci złotych monet – o wartości 10, 50, 100 i 500. Dzieli się na srebrne monety o nominałach 1, 5, 10 i 50, które zwane są kopiejkami. Warto pamiętać, że 1 rubel to 100 kopiejek. Jest to waluta obejmująca większość krajów przynależących do bloku słowiańskiego (tj. Ukraina, Białoruś, od niedawna Polska, Czechy, Słowacja i Bułgaria), włączając w to także Kazachstan i Gruzję.

1 rubel – 100 kopiejek

100 rubli – 1 galeon

Powrót do góry Go down
avatar

PisanieRe: Kompendium fabularne   Pią 03 Lut 2017, 13:45
Akademia Koldovstoretz

Akademia Koldovstoretz (ros. Академия Колдовстворец) – to koedukacyjna szkoła dla młodych i utalentowanych czarodziejów na terenie Federacji Rosyjskiej. Choć większość uczniów jest narodowości rosyjskiej lub pochodzi z byłych państw ZSRR (np. Ukraina, Białoruś, Litwa czy Łotwa), to w ostatnich latach można zauważyć napływ uczniów z takich krajów jak Polska, Czechy, Słowacja, Bułgaria czy Serbia. Wszystko to za sprawą faktu, że Koldovstoretz niespodziewanie stało się jedną z najsłynniejszych szkół na Wschodzie, powoli ciesząc się coraz większą renomą i uznaniem wśród czarodziejów – w swoje progi przyjmuje także mugolaków (stanowią nieznaczny procent wszystkich uczniów Akademii), umożliwia pobieranie nauki uczniom z mieszaną krwią oraz charłakom, czym wyróżnia się na tle innych magicznych szkół, jednak głównie zyskując przez upadek Instytutu Khalante w 1989 roku, wieloletniego pioniera wśród słowiańskich placówek edukacyjnych.
O Akademii Koldovstoretz krąży wiele historii, które niewiele mają wspólnego z rzeczywistością. W krajach Europy Zachodniej niewiele o niej wiadomo, uważając jakoby szkoła była już wyłącznie legendarna i nieistniejąca od co najmniej dwóch wieków. Głównie dlatego, że Koldovstoretz na dłuższy czas odsunięto w cień, wystawiając za to na pierwszy plan Instytut Khalante – w końcu to właśnie uczniowie z tej placówki brali udział we wszelkich międzynarodowych przedsięwzięciach, to o niej także mówiło się z dumą za granicą. Aktualnie twierdzi się, że było to zaplanowane i dokładnie przemyślane posunięcie Starszyzny – nie wiadomo jednak, czemu to miało służyć, a przynajmniej nie mówi się o tym w magicznych mediach. Pozostaje za to faktem to, że Akademia Koldovstoretz przez lata prężnie się rozwijała i szkoliła młodych czarodziejów, choć pozostawała nieustannie na drugim planie.
Lokalizacja szkoły nigdy nie była dokładniej znana – najprawdopodobniej znajduje się w okolicach Kaukazu, w trudno dostępnych warunkach naturalnych. Została zbudowana przez Oresta Śmiałego, połockiego mnicha, w 1081 roku w miejscu, w którym po raz pierwszy ujrzał niezwykle rzadko spotykane, magiczne stworzenie, jakim był żar-ptak. To właśnie on był pretekstem do zbudowania szkoły i nauczania w tym miejscu swoich wybrańców. Jak mówi legenda – ten ptak miał być dla Oresta Śmiałego nowym początkiem i znakiem boskim. Budynek przez wiele lat był przebudowywany, głównie ze względu na stale rosnącą ilość chętnych uczniów, stąd też jego aktualny wygląd niczym nie przypomina pierwowzoru. Koldovstoretz składa się z pięciu pięter, w tym dwóch kondygnacji podziemnych, i wolnych terytoriów kaukaskich, gdzie nieprzerwanie rządzi natura. To w ostateczności też ona zdecydowała o sposobie, w jaki uczniowie pierwszego września każdego roku pojawiają się w Koldovstoretz i wraz z ostatnim dniem maja z niej powracają. Nie narażając się na jakiekolwiek trudności związane z niesprzyjającymi warunkami naturalnymi, przechodzą przez olbrzymie, magiczne zwierciadło znajdujące się na zapleczu najstarszego, wydawać by się mogło, wiecznie zamkniętego sklepu z lustrami w Petersburgu. Identyczne lustro mieści się w foyer Akademii Koldovstoretz.
Aktualnym dyrektorem magicznej placówki jest Zinayida Vankhenko, sześćdziesięciodwuletnia teoretyk magii, która nieprzerwanie pełni swoją funkcję od ponad trzynastu lat. Od pewnego czasu krążą jednak plotki, że wkrótce Vankhenko ma zostać odwołana ze stanowiska, co nie cieszy większości młodych czarodziejów. Ponoć niedługo ma ją zastąpić Modest Dolohov, jeden z zawziętych zwolenników reformacji, zwolennik Starszyzny i obecny Dyrektor ds. Edukacji i Oświaty. Ile w tym prawdy – tego nie wiadomo, sama dyrektorka szkoły nieustannie dementuje te pogłoski, lecz w obliczu ostatnich wydarzeń w świecie magicznym nie wolno już lekceważyć niczego.


Uczniowie Koldovstoretz
I KLASA
10/11 lat
IX KLASA
18/19 lat




Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Sro 15 Mar 2017, 21:14, w całości zmieniany 2 razy
Powrót do góry Go down
avatar

PisanieRe: Kompendium fabularne   Pią 03 Lut 2017, 13:45
Petersburski Uniwersytet Magiczny

Petersburski Uniwersytet Magiczny (ros. Петербургский Университет Магический) – obecnie skracane przez studentów do PUM – należy do jednych z najmłodszych magicznych uczelni wyższych nie tylko w Rosji, ale na świecie. Początek jego działalności przypada na 1983 rok, kiedy to Mitrofan Aristov, będący ówczesnym rektorem, postanowił zainwestować swój majątek w odrestaurowanie budynków Kolegium Magicznego zamkniętego w połowie XX wieku na skutek pierwszych, drastycznych ataków na Romanovów, inicjatorów założenia Kolegium, i nieporozumień między mugolskim a magicznym ministerstwem, które placówkę finansowały. Obecnie, pomimo krótkiego stażu, Petersburski Uniwersytet Magiczny już okrzyknięto najważniejszym ośrodkiem edukacji wyższej, a co za tym idzie, cieszy się sporym zainteresowaniem młodych czarodziejów, natomiast bogatą ofertą edukacyjną i wykwalifikowaną kadrą profesorską przyciąga również coraz więcej studentów zagranicznych skorych wykładać niebagatelne sumy na czesne. Obecnie funkcję rektora pełni Volodya Dolohov.
Budynek, jaki zajmuje aktualnie PUM, w zamierzchłych czasach stanowił jedną z wielu rezydencji dynastii Romanovów, którą ci bez wahania poświęcili na przekształcenie w obiekt edukacyjny, jako swój wkład w powstanie Kolegium Magicznego. Na neoklasycystyczny gmach oraz pobliskie mu tereny nałożone zostały zaklęcia nienanoszalności i niezliczone ilości czarów ochronnych, dzięki czemu, mimo znajdowania się w ścisłym centrum Petersburga, jest odpowiednio zabezpieczony przed niepohamowaną ciekawością mugoli.

Wydział medycyny i magizoologii – jeden z najstarszych wydziałów, pod względem jakości kształcenia uważany za perełkę szkoły. Z tego też względu przy zapisach prowadzona jest ostra selekcja; na prestiż uczenia się nauk medycznych mogą pozwolić sobie tylko najlepsi uczniowie. Trud włożony w wykształcenie z pewnością się opłaci, ponieważ absolwentami wydziału medycznego są zainteresowane magiczne szpitale na całym świecie. Tutejsi studenci mogą liczyć na największą pulę stypendiów i grantów.


Kurs hodowli i tresury (4 lata) – jeden z najtrudniejszych kursów. Podczas nauki szczególny nacisk kładzie się nie tylko na hodowlę magicznych stworzeń, ale i umiejętność ich obłaskawienia, stąd absolwenci tego kierunku najczęściej pracują w urzędach zajmujących się kontrolowaniem istot magicznych.

Kurs uzdrowicielski (3 lata) – od lat cieszy się największym zainteresowaniem wśród kandydatów do nauki w Petersburskim Uniwersytecie Magicznym. Absolwent kursu to specjalista w dziedzinie anatomii i fizjologii człowieka, posiada również wszechstronną wiedzę na temat profilaktyki i leczenia chorób i urazów.

Kurs weterynaryjny (3 lata) – studenci tego kursu często współpracują ze studentami z kursu uzdrowicielskiego, jednak swoje zdolności pragną poświęcić ratowaniu zwierząt. Podczas nauki poznają szereg zaklęć i mikstur leczniczych, jak również anatomię i fizjologię najbardziej rozpowszechnionych stworzeń magicznych.

Kurs warzelnictwa eliksirów (3 lata) – chętni do podjęcia tego kursu muszą przygotować się na godziny spędzone w uniwersyteckim laboratorium wśród często toksycznych oparów. Absolwenci poradzą sobie z rozpoznaniem i uwarzeniem niemal każdej mikstury, stając się jednocześnie mistrzami eliksirów.

Kurs zielarski (3 lata) – przygotowany z myślą o uczniach, którzy z radością poświęcą swoje życie botanice. Klasyfikacja czy zasady systematyki magicznych roślin absolwentom kursu przyjdzie z łatwością; bez trudu będą też potrafili otoczyć każde zioło opieką i odpowiednio je wykorzystać – nie tylko w celach leczniczych.


Wydział prawa i bezpieczeństwa – zdecydowanie zmaskulinizowany wydział, choć w ostatnich latach zwiększył się odsetek dziewcząt zainteresowanych karierą w zawodach związanych z prawem i bezpieczeństwem. Wielu studentów zaraz po skończeniu edukacji od razu rozpoczyna pracę dla samego Ministerstwa Magii lub Białej Gwardii. Nauka na tym wydziale jest stanowczo odradzana osobom o słabych nerwach i nieprzywykłym do dyscypliny, jeśli chcą poradzić sobie z codziennymi wyzwaniami.


Kurs prawniczy (3 lata) – uczniowie kursu prawniczego często obecni są jako widownia na wielu rozprawach sądowych, więc działanie magicznego prawa zgłębiają zarówno od strony teoretycznej jak i praktycznej. Najzdolniejsi absolwenci są przeważnie „odławiani” i zatrudniani przez samo Rosyjskie Ministerstwo Magii.

Kurs bezpieczeństwa (4 lata) – uczniowie tego kursu spędzają wiele czasu na nauce zaklęć i zgłębianiu technik śledczych, a przy tym są zobowiązani do ciągłego dbania o kondycję. Absolwenci z pewnością będą w stanie doskonale poradzić sobie w sytuacjach zagrożenia, doskonale sprawdzając się w Białej Gwardii.

Kurs klątwołamaczy (3 lata) – uczniowie tego kursu często wyjeżdżają w ramach nauki do egzotycznych krajów, gdzie studiują klątwy stosowane przez starożytnych czarodziejów. Absolwenci powinni umieć rozpoznać i unieszkodliwić większość klątw znanych magicznej cywilizacji; znają się też na amnezjatorstwie.


Wydział magioznawstwa ogólnego – zaraz po wydziale medycznym uważany za drugi największy wydział w PUMie. Większość absolwentów oddało się karierze, a wielu z nich uzyskało międzynarodowe uznanie. Wydział co dwa lata organizuje prestiżowy konkurs naukowy, dając szansę najzdolniejszym uczniom i absolwentom na zaprezentowanie swoich wynalazków szerszemu gronu. Dodatkowo oferuje też największą ilość stypendiów.


Kurs magii praktycznej (3 lata) – w ramach tego kursu studenci skupiają się na nauce zaklęć i udoskonalaniu umiejętności transmutacji. Oprócz praktyki, podczas zajęć poznają teoretyczne aspekty magii, co pozwala im na lepsze zrozumienie tej cudownej siły, jaka rządzi tym magicznym światem.

Kurs historii magii (3 lata) – przeznaczony dla studentów, których fascynują stare dzieje świata magicznego. Absolwenci kursu są specjalistami w kwestii historii czarodziejów, chociaż są też świetnie rozeznani w przeszłości mugoli. Po skończeniu uniwersytetu angażują się w politykę, histografię, a nawet pedagogikę.

Kurs technologii użytkowej (4 lata) – uczniowie tego kursu uczą się, jak tworzyć wszystkie te urządzenia, które są dla przeciętnego czarodzieja wręcz niezastąpione. Wykonanie kociołków, mioteł, fałszoskopów, myślodsiewni i innych przedmiotów codziennego użytku nie stanowi problemu dla absolwenta.

Kurs różdżkarski (3 lata)– różdżka to najważniejszy przedmiot każdego czarodzieja, więc jej wykonanie zleca się tylko świetnie wykwalifikowanym rzemieślnikom. Absolwenci kursu różdżkarskiego doskonale znają się na rdzeniach i  drewnach używanych w tym przemyśle. Przeważnie korzystają z własnych wyrobów.

Kurs sztuk magicznych (3 lata) – kurs ten zrzesza wszelakich muzyków, malarzy, rzeźbiarzy, fotografów i innych artystów, którzy pod okiem nauczycieli akademickich rozwijają swoje niezwykłe talenty. Na początku nauki wybierają wiodącą dziedzinę sztuk magicznych, z której po każdym roku zdają egzaminy.



Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Pon 13 Mar 2017, 23:47, w całości zmieniany 5 razy
Powrót do góry Go down
avatar

PisanieRe: Kompendium fabularne   Pią 03 Lut 2017, 13:46
Magiczne media


Avoska (ros. Aвоська) – tytuł gazety nie jest przypadkowy, gdyż brzmi dokładnie tak samo jak nazwa popularnej, wykonanej ze sznurków siateczki na zakupy. Pustą łatwo przechować w kieszeni, więc najczęściej nie nastręcza żadnych problemów. To właśnie z takiego założenia wyszła Nina Terentieva, aktualnie słynna redaktor naczelna w świecie magicznym, a niegdyś – zwyczajna pani domu, która postanowiła zerwać ze swoim dotychczasowym wizerunkiem. Początkowo czasopismo skupiało się na zwykłych, codziennych sprawach i czynnościach domowych, z czasem przeradzając się w magazyn pełen soczystych ploteczek o świecie czarodziejów czy artykułów na temat mody i urody. Obowiązkowa pozycja dla każdej czarownicy.

Tylko Prawda (ros. Только Правда) – nie ulega wątpliwościom, że tygodnik wydawany jest z ramienia redakcji wyraźnie przychylnej Starszyźnie i jej poczynaniom. Bogaty w propagandowe artykuły, często podpisane szlachetnymi nazwiskami rodów magicznych, skupia się na podtrzymywaniu ducha wieloletnich tradycji błękitnokrwistych i czystokrwistych czarodziejów. Krzewi w magicznych czytelnikach wartości braterstwa, pokój wśród klas społecznych czy wierność jedynej słusznej władzy, tym samym negując występki zbójeckich Raskolników i artykuły redagowane przez opozycyjną gazetę Sputnik. Jest przez równie wielu czarodziejów pochwalany, co potępiany, jednak wciąż pozostaje jednym z głównych źródeł informacji.

Sportovka (ros. Спортовка) – to właśnie w tej gazecie można znaleźć najświeższe nowinki ze świata sportu magicznego. Wydawana cotygodniowo, skupiony jest głównie na słowiańskich rozgrywkach quidditcha, jednak na dalszych stronach można odnaleźć także szczegółowe informacje o turniejach dynastycznych, magicznym hokeju, sztukach walki, wyścigach na latających zwierzętach czy tabelach wyników Europejskiej Ligii Quidditcha. Oprócz tego bardzo często zamieszcza się tam profesjonalne wywiady z popularnymi sportowcami świata magicznego, a także organizuje się różne konkursy i zabawy z wieloma nagrodami do wygrania. Innymi słowy – niemal wszystko, czego potrzebuje prawdziwy maniak sportowy w czasopiśmie.

Novyi Mir (ros. Новый Мир) – zyskująca na popularności i wyjątkowo wszechstronna gazeta wydawana przez Abrama Kavalchuka, jednego z bardziej znanych redaktorów na terenach Federacji Rosyjskiej. W świecie pełnymi magii wszystko tętni życiem, należy więc nadążać za najnowszymi informacji, aby nie wypaść z obiegu – to nowatorskie założenie, z którego wyszedł sam założyciel pisma. Wszystkie, zarówno te z rodzimego kraju i okolic, poprzez inne państwa Europy i świata, można znaleźć w jednym, przejrzystym wydaniu. Zestawienia cen ingrediencji na rynku magicznym, zmiany w globalnych Ministerstwach Magii czy dekrety prawne wraz z komentarzami specjalistów to tylko nieliczne artykuły, które można znaleźć w Novym Mirze.

Sputnik
(ros. Спутник) – to zbiór najświeższych informacji z całej Rosji i krajów sąsiadujących, które większość społeczeństwa magicznego poczytuje do porannej kawy przed pracą. Codziennie tysiące orłów niezawodnie dostarcza kończone w wieczornym pośpiechu numery, aby zawierały wszystkie aktualne wiadomości. To pismo od kilku lat cieszące się opinią niezawisłego i niezależnego, mającego na celu jedynie rzetelne przekazywanie obiektywnych informacji swoim czytelnikom. Sputnik cieszy się nie tylko popularnością wśród dorosłych czarodziejów, ale i adeptów Akademii Koldovstoretz. Mówi się, że to największa konkurencja dla gazety redagowanej z samego ramienia Starszyzny, która ujawnia ich prawdziwe zamiary.



Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Sro 01 Lis 2017, 17:11, w całości zmieniany 5 razy
Powrót do góry Go down
avatar

PisanieRe: Kompendium fabularne   Pią 03 Lut 2017, 13:46
Moda w świecie czarodziejów

Lata dziewięćdziesiąte to przełomowy moment, w którym nowe trendy przedostają się do Federacji Rosyjskiej wraz z wejściem na rynek moskiewski czy petersburski wielu firm i sklepów zagranicznych. Choć konserwatywny świat czarodziejów wciąż jest nieco sceptycznie nastawiony do jakichkolwiek zmian w ubiorze, to nie można powiedzieć tego samego o mugolskich projektantach, którzy z ogromną chęcią czerpią napływające inspiracje z krajów zachodnich, łącząc je w ciekawy i spójny sposób z kulturą wschodnią. Mimo wrażenia nadmiarowości i przesady, mówi się, że to okres swego rodzaju „oddechu” po pełnych przepychu i szaleństwa latach osiemdziesiątych.
Czarodzieje jednak pozostali wierni długoletnim tradycjom, tym samym pokazując zupełnie inne oblicze rosyjskiej mody. Nie brakuje pełnych przepychu sukni nawiązujących do caratu, finezyjnych kapeluszy, czapek z rysi i eleganckich futer. A wszystko pełne słowiańskich, tradycyjnych akcentów i ornamentów, w imię zasady – im więcej, tym wyższa pozycja w hierarchii społecznej, którą starsi czarodzieje lubią podkreślać na każdym kroku. Rosjanki lubują się w drogiej biżuterii, poczynając od delikatnych pereł, poprzez klejnoty czy diamenty. Cygańska czerwień, złoto, czerń i brązy to ostatnimi czasy najbardziej dominujące kolory w damskiej garderobie. Kobieta silna i niezależna – taką jest właśnie caryca końca XX wieku. Mężczyźni za to noszą się nieco skromniej, choć również z klasą. Czarne spodnie, zdobione białe koszule, kaszmirowe swetry czy oficerki. Z racji chłodnego klimatu niezwykle popularne są także szaty podszywane grubym materiałem, a klasyczne tiary zostały zastąpione przez futrzane czapki. Aktualnie niektóre elementy mugolskie przenikają do świata czarodziejów – szczególnie wśród młodych ludzi ze znacznie biedniejszych i mniej konserwatywnych rodzin. którzy coraz częściej patrzą na nowe trendy przychylnym okiem. Do najpopularniejszych projektantów należą aktualnie takie osobistości jak: Miroslava Avetisyan, Gosha Duma, Yuriy Kuroslav czy Anya i Vanya Zakharenko. Wschodni kreatorzy mody nie mogą jednak pochwalić się jeszcze popularnością na Zachodzie, głównie ze względu na specyfikę carskiego przepychu.
Za to wśród mugolskiej młodzieży coraz większą aprobatę zyskuje styl grunge – skórzane kurtki, białe t-shirty ściągane w talii paskiem bądź noszone na luźno, lekko poszarpane czy zwężane ku dołowi spodnie. Warto przy tym też wspomnieć o koszulach w klasyczną kratę, kożuchach czy dżinsowych katanach, które są nieodłącznym elementem garderoby młodych mężczyzn. Do tego sportowe obuwie lub ciężkie buty zwane sztybletami – w zależności od potrzeb i wymagań użytkownika. W modzie jednak wciąż widać wyraźne ślady ubiegłych lat – w obiegu nieustannie pozostają marynarki i żakiety z poduszkami wszytymi „w ramiona” czy folklorystyczne akcenty obecne w wielu akcesoriach. Powoli odchodzi się z kolei od świecącej i plastikowej biżuterii na rzecz srebra i złota, które stają się wyznacznikiem luksusu – nie od dziś w końcu wiadomo, że Rosjanie lubią ostentacyjnie demonstrować swoje bogactwo. Ostatnimi czasy również popularność zyskują chustki na głowę czy apaszki w kwieciste wzory, długie spódnice, szyfonowe koszule, obcisłe golfy i dżinsowe spodnie z wysokim stanem. Kobiety upodobały sobie także masywne buty, o ogromnym obcasie i grubej podeszwie, a z czasem i do łask wróciły botki z zamszu czy klasyczne zimowe kozaki. U starszych ludzi z kolei można zauważyć większą elegancję – choć w opinii niektórych raczej ignorancję i przywiązanie do mody sprzed kilku lat – stąd też u nich znacznie mniejsze zainteresowanie ekstrawaganckimi trendami z krajów zachodnich.
To także okres, w którym po raz pierwszy od wielu lat modny staje się naturalny, dziewczęcy i świeży wygląd, gdyż w Rosji zawsze mówiło się, że kobiety powinny się mocno i bogato malować. Stąd też ogromną furorę robią beże i brązy, które mają podkreślać kształt twarzy, delikatnie pomalowane rzęsy czy usta pokryte cielistą bądź – dla kontrastu – krwistoczerwoną szminką, która ostatnimi czasy stała się wśród młodych Rosjanek niezwykle popularna.

Powrót do góry Go down
avatar

PisanieRe: Kompendium fabularne   Pią 03 Lut 2017, 13:46
Magiczne środki transportu


Kolej Transsyberyjska – to sieć linii kolejowych w azjatyckiej części Rosji, która została wybudowana w latach 1891-1916. Dzięki porozumieniu Starszyzny z wtajemniczonymi władzami mugolskimi kilka lat później powstały specjalne linie, przedziały i perony oddane również na użytek czarodziejów. Nie jest to najszybszy środek transportu w świecie magicznym, jednak malownicze krajobrazy zza pociągowych szyb z pewnością wynagradzają czasochłonne podróże po Rosji. Główny szlak to linia transsyberyjska, która prowadzi z samej Moskwy do Władywostoku przez Niżny Nowogród, Perm, Jekaterynburg, Omsk, Nowosybirsk, Krasnojarsk, Irkuck, Ułan Ude i Czytę.

Latające dywany – to dywany, które mają magiczną moc latania i służą jako jeden z czarodziejskich środków transportu. Choć niegdyś zostały spopularyzowane za sprawą opowieści o Baba Jadze i jej darach dla Ivana Głupca, to na wiele lat rosyjskie społeczeństwo o nich całkowicie zapomniało. Dopiero od kilku lat młodzi czarodzieje ponownie upodobali sobie latające dywany – zwłaszcza że można na nich osiągnąć zawrotne prędkości, są poręczne i mogą się zmieniać w niewielkie przedmioty. Największą popularnością cieszą się jednak w takich krajach jak Indie, Pakistan, Egipt czy też Mongolia.

Marszrutka – aktualnie jeden z najpopularniejszych magicznych transportów ostatnich lat, umiłowany zwłaszcza przez młodych czarodziejów lubiących podróżować po mniej dostępnych terenach ze słabo rozwiniętą komunikacją miejską. To nic innego jak kilkuosobowa taksówka magiczna poruszająca się po ustalonej marszrucie, czyli tzw. trasie. Ogromnym plusem jest to, że pojazd zatrzymuje się na każde żądanie pasażera, a dodatkowo za niewielką cenę można dojechać niemal w każdy zakątek Rosji. Pierwsze mugolskie marszrutki wprowadzono w Moskwie w 1938 roku – w świecie magicznym zaledwie rok później.

Miotły – pierwszy środek lokomocji, z którym czarodzieje mają styczność już od najmłodszych lat, szczególnie w okresie nauki w magicznej placówce edukacyjnej. Najwcześniejsza wzmianka o nim pojawiła się już w 962 roku. W obecnych czasach robi się jednak coraz mniej popularny, zostając tym samym zastąpionym przez inne pojazdy. Mimo to przemysł mioteł wciąż się rozwija, a wszystko to ze względu na niezmieniającą się pozycję quidditcha. Do najpopularniejszych modeli należą: Boski Grom, Złote Tornado, Syberyjska Strzała, Poranna Gwiazda i prawdopodobnie najszybszy model na Słowiańszczyźnie – Brzask.

Omnibus – magiczny pojazd wieloosobowy, przeważnie kryty, utrzymujący regularną komunikację czarodziejskiego społeczeństwa. Od XVII do XIX wieku konny, a następnie z napędem – głównie zasilany jest przez specjalnie przystosowane do omnibusa eliksiry. Dla mugoli staje się niemal automatycznie niewidoczny, zwykle jednak porusza się po magicznej części Petersburga. Jego zdecydowanie mniejszym odpowiednikiem pojazdu zaprzęgowego są nieduże, fantazyjne faetony.

Sieć Blysk – alternatywa teleportacji, bardzo często używana przez czarodziejów w celu szybkiego przemieszczenia się pomiędzy różnymi miejscami. Nie należy jednak do najprzyjemniejszych środków transportu. Aby skorzystać z sieci Blysk, należy wrzucić do podłączonego z komunikacją kominka świecący pył, wejść w opary dymu i intensywnie pomyśleć nazwę miejsca, do którego ma się zamiar dotrzeć. Odpowiednik sieci Fiuu.

Teleportacja– niezwykle przydatna i najszybsza metoda podróżowania w czarodziejskim świecie. To umiejętność znikania i pojawiania się w innym miejscu – warto zaznaczyć jednak, że nie wszędzie i nie zawsze, gdyż różne czynniki (np. warunki atmosferyczne czy granice państw) wpływają na przebieg teleportacji. Aby zgłębić jej tajniki i przystąpić do dwutygodniowego kursu oraz końcowego egzaminu w Ministerstwie Magii, w Prikazie Edukacji i Nauki, należy mieć 18 lat.

Zaczarowane psie zaprzęgi – to bardzo popularny środek transportu na terenach mroźnej Syberii, głównie ze względu na wysoką odporność zwierząt na surowe warunki klimatyczne. Polega na poruszaniu sań bądź wózków po śniegu lub w powietrzu przez zespół kilkunastu psów – ich liczba zależy od wielkości pojazdu, długości trasy oraz pofałdowania terenu. Najczęściej wykorzystywaną rasą w zaprzęgach są husky syberyjskie.  



Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Nie 05 Mar 2017, 14:31, w całości zmieniany 2 razy
Powrót do góry Go down
avatar

PisanieRe: Kompendium fabularne   Pią 03 Lut 2017, 13:47
Dyscypliny sportowe

Magiczny hokej – poza rozgrywkami quidditcha, jest to najbardziej popularny (zwłaszcza zimą) sport wśród rosyjskich czarodziejów klasy średniej. Od standardowych, mugolskich rozgrywek magiczny odpowiednik hokeja na lodzie różni się przede wszystkim umiejscowieniem – mecze nie odbywają się w zamkniętej hali, ale, jak u samych początków powstania gry, na świeżym powietrzu, na zamarzniętym stawie lub jeziorze, stąd ważna jest pora roku. Kolejną, i ostatnią, różnicą jest zastąpienie typowego krążka Srebrnym Talarem, czyli srebrnym dyskiem poruszającym się po całym lodowisku z ogromną szybkością.

Polowania na magiczne stworzenia – chociaż brzmi to bardziej jak typowo wiejskie zabawy, polowania na różnego rodzaju magiczne stworzenia (od aitwarów, przez błotniki, ćmuchy, na jaroszkach wcale nie kończąc) sięgają setek lat wstecz, będąc częścią bogatej, słowiańskiej tradycji czarodziejskiej i naprawdę bardzo poważanym sportem, zwłaszcza dla dynastii. Nie chodzi jednak o to, by zwierzęta w jakikolwiek sposób uszkodzić, ale by zebrać całe stado lub, jak w przypadku polowania na błotniki, odszukać strzeżone przezeń skarby.

Sztuki walki – uprawiane bardziej jako hobby i sposób poradzenia sobie z agresją, niż jako pełnoprawne konkurencje sportowe, kładą nacisk na rozwój osobowościowo-duchowy. Popularne są głównie wśród młodego pokolenia czarodziejów, zafascynowanego dalekimi wschodnimi sztukami walki i będącego zmęczonym ciągłymi i zwyczajnymi pojedynkami na różdżki. Nie używa się tu właściwie żadnej broni, od kilku lat dozwolony jest jedynie czarodziejski buzdygan z obracającą się głowicą.

Turnieje Dynastii – to najbardziej widowiskowe i prestiżowe wydarzenie sportowe, odbywające się wyłącznie z udziałem członków czarodziejskich rodów – najczęściej młodzieńców, prezentujących swoje atuty przed rodzinami, znajomymi oraz Starszyzną. Wydarzenie to nie jest w pełni publiczne, głównie dlatego, by zapewnić wszystkim uczestnikom komfort bezpieczeństwa. W trakcie corocznego Turnieju Dynastii rozgrywanych jest kilka konkurencji, większość skupia się jednak na magicznych pojedynkach, czarodziejskim łucznictwie czy kunszcie i pomysłowości w używaniu rodowych czarów i rytuałów.

Wyścigi – są czarodziejską zabawą raczej z rzędu tych ekskluzywnych, na które pozwolić mogą sobie zazwyczaj co bogatsi przedstawiciele społeczeństwa głównie przez dość wysokie koszty zaopatrzenia się i następnie utrzymania magicznego wierzchowca. Najbardziej popularnie stały się wyścigi na smokach, gryfach oraz na nosorożcach włochatych (które, wbrew powszechnej opinii, nie wyginęły, lecz zostały ukryte przez czarodziejów). Rozrywką tego samego rzędu, choć bardziej przystępniejszą, są wyścigi psich zaprzęgów – zwykle na Syberii.



Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Nie 05 Mar 2017, 13:41, w całości zmieniany 2 razy
Powrót do góry Go down
avatar

PisanieRe: Kompendium fabularne   Pią 03 Lut 2017, 13:47
Choroby genetyczne i zakaźne


Choroby genetyczne

Jedogonja – choroba genetyczna, której objawy są zauważalne od urodzenia, gdyż chory na jedogonję rodzi się z niewielkimi piórami wyrastającymi pod pachami. Schorzenie obrosło w wiele mitów, dlatego też przez wieki nie szukano sposobów na wyleczenie, gdyż uważano je za dar od bogów. Wraz z nastaniem burzy, szczególnie tych letnich, człowiek zapada w głęboką śpiączkę. Obecnie wynaleziono odpowiednie kuracje i eliksiry, które zmniejszają częstotliwość występowania objawów, lecz nie wymyślono lekarstwa. Z wiekiem choroba nasila się, czemu towarzyszy bolesne wyrastanie piór. Im więcej ich jest, tym śpiączki bywają dłuższe, aż chory nie budzi się wcale.

Jędzowatość – dziedziczna choroba, którą ciężko rozpoznać wśród czarodziejów. Kiedy już uda się ją zdiagnozować, to niemożliwe jest jej leczenie, można wówczas zapobiec dalszemu rozwojowi. Osoby chorujące jędzowatość to zazwyczaj kobiety – bardzo wysokie i chude. Objawia się poważnymi zaburzeniami odżywiania i pochłanianiem niewyobrażalnej ilości surowego mięsa. W historii świata magicznego znane są przypadki kanibalizmu wywołanego tym schorzeniem. Chorzy wraz z wiekiem tracą zęby, a ich źrenice rozszerzają się, najczęściej zajmując niemal całą powierzchnię oczu.

Kurze płucko – schorzenie objawia się zazwyczaj we wczesnym dzieciństwie. Głównymi symptomami są problemy z oddychaniem i niedotlenienie organizmu, co skutkuje omdleniami czy częstymi słabościami. Nieraz opisywano to uczucie, jakby ktoś zarzucił im worek na głowę i zacisnął sznurkiem na szyi. Niekiedy na ciele pojawiają się siniaki, a chory odnosi wrażenie, jakby ktoś go pobił. Nie można przeciążać swojego organizmu, gdyż zbytni wysiłek nasila objawy, co zazwyczaj doprowadza do fatalnych skutków, np. uduszenia.

Łamija – choroba genetyczna, która może objawić się w różnych okresach życia. Objawy są bardzo brutalne i trudno je przeoczyć, a ich losowe pojawianie się zdecydowanie utrudnia leczenie. Symptomem jest niczym nieuwarunkowane łamanie kości. Atak łamiji może być bardzo szybki bądź – wręcz przeciwnie – trwać dniami, powoli łamiąc kości. Zwykle uśpiona długimi tygodniami czy nawet miesiącami choroba, najczęściej daje o sobie znak w najmniej spodziewanym momencie. Na terenach słowiańskich znane są również przypadki śmiertelne, kiedy to kości czaszki chorego dosłownie poszatkowały jego mózg.

Oddech Chorzycy – choroba genetyczna ujawniająca się średnio koło trzydziestego roku życia, ponadto o bardzo wysokim prawdopodobieństwie dziedziczności, bo aż 50%. Objawia się postępującą bezsennością, której nie da się zaleczyć żadnymi dotychczasowo odkrytymi lekami ani miksturami, wskutek tego zawsze jest letalna. Od wystąpienia pierwszych objawów chorujący ma od pół roku do trzech lat życia, z czego w miarę rozwoju choroby pojawiają się halucynacje, bardzo szybka utrata masy ciała, demencja i w ostatecznym rozrachunku śmierć. Oddech Chorzycy jest wyjątkowo rzadką chorobą, do tej pory ujawniła się jedynie w kilku rodzinach magicznych na całym świecie. 

Syndrom Kipiani-Toreli – zwana chorobą milenijną lub smoczym szaleństwem, odkryta względnie niedawno przez dwóch magomedyków z Gruzji – Abrama Kipianiego i Vasila Toreliego. Niewiele o niej wiadomo, poza tym, że jej aktywacja uzależniona jest od genów i prowokowana do postępowania przez nieleczoną smoczą ospę. Zespół badaczy z Gruzji i Azerbejdżanu przez ostatnie kilka lat pracuje, dofinansowywana przez Starszyznę, nad określeniem systematyki choroby i opracowaniem jej leczenia. Cierpiącemu na tę przypadłość mijają objawy smoczej ospy, a na skórze stawów: ramion, łokci, nadgarstków i kolan, zaczynają wyrastać twarde, zielone łuski, które można próbować usunąć mechanicznie, jednak zawsze odrastają. Ciało chorego ze stałocieplnego przeistacza się w zmiennocieplne i wymaga ciągłego ogrzewania, gdyż wyziębiony popada w letarg. Objawem choroby jest pożądanie złota, którego żaden z pacjentów nie mógł wytłumaczyć w racjonalny sposób, a które z czasem zaczyna być paranoidalne prowadząc nawet do agresji i popełniania przestępstw. Chorzy często zapominają kim są i co w życiu robią, będąc powoli trawionymi przez tę niezwykłą chorobę. Ciekawostką jest fakt odporności osób, w których płynie krew rodu Drăculescu oraz to, że aktualnie jedynym sposobem na uspokojenie żądzy złota jest zażywanie wciąż nielegalnego w Rosji halucynogenu, Ciosu Smoka.

Zmorzyca – choroba przekazywana genetycznie przez matki. Objawia się w okresie dojrzewania, a jej główne symptomy to: nieustanne zmęczenie, wyczerpanie i osłabienie. Chorzy miewają problemy ze snem, a ich skóra jest wiecznie blada. Przyczyną jest niedobór krwi, spowodowany niską produktywnością organizmu, przez co każda rana może okazać się śmiertelna. Dzięki skutecznemu leczeniu śmiertelność wśród chorych jest niska, jednak nigdy nie należy zmorzycy lekceważyć.

Zołotucha – po dziś dzień uważa się, że ta choroba została stworzona przez  Welesa, który miał zsyłać ją na krzywoprzysięzców. Zołotucha mże nie uaktywnić się przez całe życie i nie do końca wiadomo, co sprawia, że się aktywuje. Objawia się tzw. wyzłoceniem, czyli z początku delikatną, swędzącą wysypką, która nabiera złotawego koloru. Wraz ze zmianą zabarwienia nasila się swędzenie, ostatecznie zmieniając się w nieznośny ból, aż kończy się martwicą. Wysypka pojawia się w losowym miejscu, czasami może przerzucić się na organy wewnętrzne. Ataki pojawiają się za każdym razem, gdy chory świadomie skłamie lub złamie dane słowo. Leczenie jest możliwe wyłącznie we wczesnym etapie, kiedy wykwit nie przybrał złotawej barwy. Zaleca się mówienie prawdy, gdyż nawet malutkie kłamstwo może okazać się śmiertelne.  


Choroby zakaźne

Groszopryszczka – niezwykle poważna choroba zakaźna wywoływana przez niektóre grzyby. Jako objawy można uznać intensywnie fioletowe, sporych rozmiarów bąble, które stopniowo pokrywają całe ciało. Późniejsze stadium groszopryszczki wiąże się z utratą głosu, czyli zaatakowaniem przez grzyb okolic strun głosowych. Ważnym krokiem jest odizolowanie chorego, ponieważ choroba potrafi przenosić się bardzo szybko i ciągnąć się nawet miesiącami. W późnym średniowieczu wierzono, iż wyleczenie możliwe jest jedynie wtedy, gdy chory podczas pełni księżyca wejdzie nago do beczki pełnej węgorzy, a następnie przywiąże do chorego gardła ropuszą wątrobę.

Kameleonka Zwykła – to lekka choroba zakaźna, której jednak nie należy ignorować. Najlepiej wyleczyć się od razu, gdyż zaniedbanie może przynieść fatalne skutki, prowadzące do poważniejszego stadium choroby. Charakteryzuje się zmianami barw skóry, nad którymi chory nie panuje – przystosowują się do otoczenia, a powieki zrastają się, pozostawiając jedynie małe otwory dla źrenic. Kameleonka przebiega bezboleśnie, ale jest niewygodna ze względu na zmiany wokół oczu utrudniające poprawne widzenie. Dodatkowo powszechnie jest uznawana za wstydliwą, ponieważ chorzy, gdziekolwiek się pojawią zazwyczaj wywołują salwy śmiechu. Długo sądzono, że Kameleonką zarazić się można podczas pobytu na kamiennych plażach, co okazało się prawdą po części – prawdziwym źródłem choroby są jaszczurki przemieszczające się pomiędzy szczelinami w kamieniach.

Kameleonka Przewlekła – o wiele poważniejsza odmiana choroby i o wiele bardziej niebezpieczna, wywołana przez nieleczenie Kameleonki Zwykłej lub przez zakażenie spowodowane zbyt dużą ilością czasu spędzonego pomiędzy gadami łuskonośnymi. Nie przebiega bezboleśnie, oprócz zmiany barw skóry i powiek, pojawiają się z czasem inne symptomy, jak wydłużający się język (którego chory nie może używać; język ten zwisa spomiędzy warg, nie mieszcząc się w jamie ustnej), zrastanie się palców, wyrastanie ogona czy zmiana kształtu czaszki i wyłaniające się na głowie rogowe narośla. Jedyną różnicą w sposobie widzenia jest to, że zrośnięte powieki przy gałkach ocznych umożliwiają patrzenie jednocześnie w różne strony. Całości zmian towarzyszy bardzo uciążliwy ból, a nieleczona Kameleonka może prowadzić do całkowitej zmiany w ogromnego jaszczura i zatracenia cech ludzkich.

Mózgowa groszopryszczka – groźniejsza od zwykłej groszopryszczki, odmiana zakażenia grzybiczego. Powoduje zamieszanie i zaburzenia pamięci. Nieleczona postępuje mogąc doprowadzić do śmierci pacjenta. U młodych czarodziejów wczesne symptomy kojarzone są z nadmiernym stresem, u starszych – z wiekiem. W zależności od pacjenta, choroba ta może przyjmować różną siłę i dotykać odmiennych partii pamięci. Jedni nie pamiętają zdarzeń sprzed ledwie pięciu minut, inni z kolei nie są w stanie przypomnieć sobie dzieciństwa.

Napływka – choroba wirusowa spowodowana wyziębieniem organizmu. Najczęściej charakteryzuje się zaczerwienieniem nosa, a także zasinieniem oczu oraz ust. Typowe jest gwałtowne zmienianie temperatury ciała z irracjonalnych stopni poniżej normy, po te bestialsko parzące każdego, kto pokusi się na jakikolwiek fizyczny kontakt z chorym. W początkowym stadium można ją leczyć starymi, domowymi sposobami – najskuteczniejsze są napary z ziół i reakcja na unormowanie temperatury ciała.

Smocza ospa – jedna z najbardziej znanych, groźnych chorób zakaźnych, która w skrajnych i długo nieleczonych przypadkach może okazać się nawet śmiertelna. Przeniesiona została na ludzi ze żmijozębów peruwiańskich, prawdopodobnie stąd zielonkawe zabarwienie skóry u chorego. Prócz znaczącej zmiany koloru, chory na smoczą ospę borykać musi się z bolesną wysypką pokrywającą całe ciało. W lżejszych przypadkach występuje tylko zielono-fioletowa wysypka między palcami; zdarza się także, że zakażony kicha iskrami. Szybka reakcja jest w stanie wyeliminować chorobę już w ciągu kilku dni.

Syndrom Kupały – pieszczotliwie nazywana przez niektórych czarodziejów „kupałką”. Wstydliwa choroba weneryczna, która charakteryzuje się natarczywym paleniem w okolicach intymnych, kojarzącym się z poparzeniami przez pokrzywę. Po dniu irytującego pieczenia następuje okres barwienia na jasnofioletowy kolor wszystkiego, co ma styczność z genitaliami zakażonego. W średniowieczu choroba ta była najlepszym sposobem na sprawdzenie wierności żony lub męża. Najskuteczniejszym lekarstwem są głównie maści z naturalnych składników.

Znikanie epidemiczne
– jedna z najbardziej tajemniczych chorób w świecie magicznym, o której niewiele wiadomo z wyjątkiem tego, że można się nią zarazić. Jak sama nazwa mówi, cechuje się stopniowym, powolnym znikaniem części ciała. W dzisiejszych czasach rzadko kiedy zdarza się, że chory znika na dobre, jednakże i takie przypadki miały miejsce w historii magicznej – ostatni taki przypadek w Rosji miał miejsce na początku XX wieku. Odpowiednio leczona i kontrolowana ustępuje, ostatecznie nie pozostawiając po sobie żadnych śladów.

Zwietrzenie – uciążliwa, lecz krótkotrwała choroba, którą można nabyć zimą. Objawy ujawniają się w nocy po wcześniejszym wychłodzeniu ciała – wówczas podczas snu wszystkie kończyny zmieniają swoje położenie. Chory często nie ma możliwości normalnego poruszania się, dlatego szczęściem jest wtedy posiadanie kogoś u boku. Ciało można przywrócić do normalnego stanu za pomocą zaklęć leczniczych i transmutacyjnych, dlatego ważne jest, by udać się do uzdrowiciela, żeby mieć pewność, że wszystko będzie tak, jak przed wirusem.




Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Pią 10 Lis 2017, 15:03, w całości zmieniany 3 razy
Powrót do góry Go down
avatar

PisanieRe: Kompendium fabularne   Pią 03 Lut 2017, 13:47
Świat muzyki

Rosja połowy lat dziewięćdziesiątych aktualnie przeżywa renesans muzyki rozrywkowej i na scenach największych sal koncertowych nie brakuje ciekawych wykonawców. Wiele grup zdobywa popularność również poza granicami Rosji, przede wszystkim w byłych krajach ZSRR (np. Ukraina, Białoruś, Kazachstan czy Gruzja), ale również w niektórych częściach Europy Zachodniej i na Dalekim Wschodzie. Choć we współczesnej muzyce można odnaleźć wiele inspiracji z różnych państw, to utwory wciąż zachowują swój wschodni, niecodzienny charakter. Co więcej – kultura mugolska niekiedy wzajemnie przenika się z czarodziejską, dlatego też wielu wykonawców z drugiego świata odniosło bez wątpienia duży sukces w świecie magicznym.
Duży wpływ na kształtowanie rosyjskojęzycznej sceny muzycznej o charakterze disco-pop wywarła niemiecka grupa Modern Talking. To właśnie ich płyty jako jedne z niewielu nie były zabronione w byłym ZSRR. Na jej wzór powstało wiele podobnych zespołów, które na stałe zagościły w sercach Rosjan. W końcu lata osiemdziesiąte i dziewięćdziesiąte to okres boysbandów i romantycznych chłopców, ale nie można zapominać o radzieckich gwiazdach, które wciąż robią furorę – choć najczęściej skandalami na łamach plotkarskich gazet. Młodzi ludzie zaczynają szukać w muzyce własnego odbicia i sensu, szczególnie w tak trudnym okresie, jak kilka lat po upadku ZSRR.
Przykładem klasycznego i tworzącego lekkie utwory w stylu disco zespołu jest Laskovyi Mai (ros. Ласковый май). Ich pierwszym solistą był Yuriy Gurov, jednak z czasem został zastąpiony przez słynnego Yuriya Shatunova, z którym to właśnie grupa odniosła największe sukcesy, wydając piosenkę „Belye Rozy”. Obecnie jednak zespół zakończył działalność, a sam Shatunov rozpoczął karierę solową. Bez wątpienia warto także wspomnieć o bandzie Elektronnyi Malchik (ros. Электронный Мальчик), którzy mieli jasny, sprecyzowany plan, aby wypełnić swoją muzyką całą Federację Rosyjską. Choć zakończyli karierę bardzo szybko, bo już w 1995 roku, to niespełna kilka miesięcy temu niespodziewanie zdecydowali się powrócić na rosyjską scenę muzyczną, przypominając ludziom największy hit o słynnej dziewczynie z Urala.
Gwiazdą estrady wciąż pozostaje Alla Pugacheva (ros. Алла Пугачёва), radziecka i rosyjska piosenkarka i kompozytorka, która nie ma sobie równych. Od początku lat 80. stała się obiektem swoistego kultu, tworząc wiele sławnych piosenek takich jak: „Million Roz”, „Arlekino” czy „Vsio Mogut Koroli”. Wielkim uznaniem także cieszy się zmarła już piosenkarka polskiego pochodzenia – Anna German (ros. Анна Герман) czy Zhanna Bichevskaya (ros. Жанна Бичевская), pieśniarka ludowa, interpretatorka rosyjskich ballad i romansów, a także Masha Rasputina (ros. Маша Распутина) – symbol młodego pokolenia, które po rozpadzie Związku Radzieckiego poszukuje wartości i próbuje odnaleźć się w nowym świecie.
Jeżeli chodzi o gwiazdy muzyki czarodziejskiej – do największych div z pewnością należy Nada Zaharieva (ros. Нада Занарева). Choć piosenkarka pochodzenia ukraińskiego ma zaledwie dwadzieścia osiem lat, to zyskała nieprawdopodobny rozgłos swoimi rzewnymi i lirycznymi utworami, którymi często uświetnia rozmaite przedsięwzięcia w świecie magicznym. W swoim repertuarze ma także mocne rockowe brzmienia, jednakże nie należą one do szczególnie znanych. Jej główną konkurentką bez wątpienia jest wschodząca gwiazda z Petersburga o pseudonimie Bianka (ros. Бьянка). Trzeba jednak przyznać, że jest niezwykle kontrowersyjną kobietą, która lubi być na pierwszych stronach gazet. Przy okazji należy pamiętać o ukraińskim muzyku, jakim jest Vaso Romaniuk (ros. Васо Романиук). Po wydaniu pierwszego albumu w 1995 roku, niespełna kilka miesięcy później otrzymał miano Zasłużonego Magicznego Artysty Federacji Rosyjskiej. Do historii rosyjskiej muzyki przejdzie jednak najprawdopodobniej jako były mąż Bianki. Jedni pisali, że powodem ich rozwodu była nieślubna córka Romaniuka, którą ujawniły media, inni z kolei, że nie uznaje rozwodu z Bianką i nadal chce z nią być.
Prym wśród magicznych zespołów z kolei wiedzie białorusko-rosyjski zespół Krambambula (ros. Крамбамбуля), który powstał z inicjatywy trzech szalonych chłopaków – Maksima, Leopolda i Oleksandra. Ich utwory szybko stały się numerem jeden wśród magicznej braci, a to za sprawą buntowniczych i awangardowych tekstów w połączeniu z dość nowoczesnymi i elektrycznymi dźwiękami. Ich przeciwieństwem jest z kolei zespół Aroshka (ros. Арошка), charakteryzujący się melancholijnymi i nostalgicznymi dźwiękami. Niestety, jak donoszą magiczne media, wokalista zespołu – Kliment Aidov – najprawdopodobniej zaginął, co pogrążyło ich fanów w smutku, a stało się także szansą dla wielu nowych magicznych bandów.



Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Nie 05 Mar 2017, 13:51, w całości zmieniany 1 raz
Powrót do góry Go down
avatar

PisanieRe: Kompendium fabularne   Pią 03 Lut 2017, 13:47
Literatura rosyjska


„Dom nad wrzosowiskiem” – Nina Osipova musiała uznać, że najlepiej iść za ciosem i po entuzjastycznie przyjętej „Nieznajomej” postanowiła uraczyć swoje czytelniczki kolejną książką, niestety rozczarowując część z nich, nie kontynuując ekscytujących przygód zdolnego milicjanta. Zdziwią się jednak także ci, którzy spodziewali się następnego, nic nie znaczącego romansidła. Chociaż Osipova nie odeszła od gatunku, w którym czuje się najlepiej, to jednak „Dom nad wrzosowiskiem” zadziwia dojrzałością i niebanalną historią o trudach codzienności i ciężkiej walce o miłość dwójki starszych czarownic.

„Gdzie jest żar-ptak?” – Gertruda Potocka po raz kolejny udowadnia, z jaką łatwością przychodzi jej pisanie książek dla najmłodszych czarodziejów. Tym razem spod jej pióra wyszła niesamowicie zabawna i jednocześnie bardzo wzruszająca historia o konsekwencjach, jakie nieść za sobą mogą decyzje podejmowane pod wpływem targających nami emocji. Młody czarodziej, chcąc udowodnić rodzicom, jak zdolnym i wartościowym człowiekiem jest, bez słowa wyrusza na poszukiwania tytułowego, niemal mitycznego stworzenia. Wędrując przez okolice Archangielska aż na Syberię, przeżywa pasjonujące przygody i zawiera przyjaźnie, o których na długo nie zapomni.

„Kiedy siriny milkną, a księżyc gaśnie” – hit ostatnich tygodni wśród młodych czarodziejów w Rosji. Po kilkuletniej przerwie Petro Rusakov znów wraca na języki wraz z kolejnym znakomitym thrillerem, tym samym udowadniając, że w tym gatunku nie ma lepszych od niego. Akcja najnowszej powieści Rusakova skupia się na tajemniczych zjawach – dziwacznej mieszance duchów, dementorów i boginów – które tuż przed świtem zaczynają grasować po spokojnym Nowosybirsku, w którym dotychczas największą sensacją były niestworzone plotki rozsiewane przez jedną z mieszkanek. Jak na ironię, to ją pierwszą zaczynają nawiedzać osobliwe istoty wkrótce doprowadzając do tragedii. A na tym wcale się nie kończy akcja powieści.

„Nieznajoma” – królowa magicznego romansu, jak zwykło się nazywać Ninę Osipovą, nie daje o sobie na długo zapomnieć. Z początkiem roku ukazała się jej kolejna powieść skierowana głównie do nastoletnich czarownic. Zagadka enigmatycznego tytułu zostaje rozwiązana już podczas pierwszych zdań powieści, kiedy to dowiadujemy się, że młody, uzdolniony milicjant, by chronić wybrankę swojego serca musi stanąć w szranki z samą spersonifikowaną Śmiercią. Nietrudno domyślić się, że ciąg wydarzeń wciągnie naszego bohatera w niebezpieczny, miłosny trójkąt, którego najniższą ceną będzie życie.

„Różdżką i smokiem” – poradnik Sashy Yakovleva już od ponad pół wieku nie znika z list bestsellerów, przez cały czas utrzymując się w pierwszej dziesiątce najbardziej poczytnych książek według comiesięcznego zestawienia „Trybuna Ludowego”. Ta niewielka objętościowo książeczka zawiera wiele rad odnośnie skutecznego wychowywania swoich pociech na porządnych obywateli, dbania o zachowanie w domu porządku pierwszej klasy czy radzenia sobie w sytuacjach kryzysowych, jak poskromienie rogogona węgierskiego, gdy nagle wyląduje w ogródku i zacznie plądrować grządki. I chociaż większość ze wskazówek budzi śmiech, nikt nie wyobraża sobie, by w domu nie znalazł się chociaż jeden egzemplarz książki Sashy Yakovleva.

„Szaleństwo wuparzych oczu” – autorstwa Kirila Avdonina nie jest wcale historią mrożącą krew w żyłach, chociaż niejednokrotnie podczas czytania włos może wam się na głowie zjeżyć. Bo choć wupary występują tu jedynie w tytule, a ich czerwone oczy na obrazie, wokół którego skupia się cała akcja książki, to intryga goni intrygę, a skrupulatnie, wprawną ręką budowane napięcie nie pozwala oderwać się nawet na chwilę od przygód dyrektora moskiewskiego szpitala. Udany debiut tego młodego, dwudziestosiedmioletniego pisarza to dopiero początek fascynującej serii, która swoich fanów zdobywa już za oceanem.



Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Nie 05 Mar 2017, 13:08, w całości zmieniany 2 razy
Powrót do góry Go down
avatar

PisanieRe: Kompendium fabularne   Pią 03 Lut 2017, 13:47
Kinematografia


Tytuł filmu: Guwernantka z Syberii
Reżyser: Damyan Stepanov
Gatunek: komediodramat
Opis: Bohaterką filmu jest Virhinia, która od ponad dziesięciu lat pracuje w Jekaterynburgu jako gospodyni w rodzinie rosyjskich oligarchów. W tym czasie jej relacja z córką Katyą, którą zostawiła pod opieką rodziny, pozostawia wiele do życzenia, gdyż głównie opiera się na okazjonalnej korespondencji i pocztowym przekazywaniu rubli. W zamian swoje matczyne uczucia przelała na syna chlebodawców, a sama Virhinia wydaje się usatysfakcjonowana aktualną sytuacją. Niespodziewanie jednak do miasta przyjeżdża jej córka, aby zdawać na prestiżowy wydział jednej z magicznych uczelni. Obecność dziewiętnastoletniej dziewczyny zaburza stabilny układ Virhinii.

Tytuł filmu: Zaczarowana Wołga
Reżyser: Vadim Romanchuk
Gatunek: film dokumentalny
Opis: Pięćdziesięcioletni mężczyzna o imieniu Vadim, właściciel jednej z największych antykwariatów w całej Rosji, pragnie pożegnać zmarłą żonę Helenę i rozrzucić jej prochy w miejscu, gdzie dwadzieścia lat temu spędzili pamiętny miesiąc miodowy. Po drodze spotyka młodego włóczykija – Stepana, fotografa-przyrodnika, z którym ostatecznie odbywa wzruszającą podróż, wspominając swój związek z ukochaną Heleną. Jego intrygująca opowieść przeplata się z magicznymi wspomnieniami o niecodziennej kulturze, rytuałach i wierzeniach ugrofińskiego ludu, zamieszkującego okolice północnej Wołgi.

Tytuł filmu: Spaleni słońcem
Reżyser: Nikita Mikhailov
Gatunek: dramat
Opis: Sergey Kotov jest bohaterem rewolucji bolszewickiej, który w swoim rodzinnym kraju prowadzi swawolne i beztroskie życie. Przy jego boku czuwa młodsza żona Marusia, sześcioletnia córka Nadia oraz liczni przyjaciele. W tę idylliczną scenerię niespodziewanie wkracza Dymitr, który przed kilkunastoma laty był ukochanym Marusi, jednakże nagle zniknął w bliżej nieokreślonych okolicznościach. Dymitr ożywia u Marusi wspomnienia dawnego romansu, a małą Nadię urzeka muzyką i zabawami. Jednak jego przyjazd tak naprawdę nie jest dziełem przypadku, a napięcie między nim a Kotovem powoli rośnie.

Tytuł filmu: Czarownica i mugolka
Reżyser: Katya Voronova
Gatunek: komedia młodzieżowa
Opis: Tatiana to niezwykle bogata czarownica z dobrego i szanowanego rodu, której świat kręci się wokół bogactw, przyjemności i bankietów. Przegrywa jednak zakład ze swoim najbliższym przyjacielem, przez co musi zamienić się na trzy dni życiem z młodą dziewczyną ze wsi spod Kazania. Zderzenie ze zwykłym światem i ciężką pracą na biednej prowincji okaże się dla niej szokiem. Anna jest za to zupełnym przeciwieństwem Tatiany, nie zna luksusowego życia, a cały swój czas poświęca pomagając rodzicom w gospodarstwie. Czy po kilku dniach w zamku jak w bajce będzie chciała wrócić na swoją spokojną wieś? Czy Tatianie uda się przetrwać i wygrać zakład z przyjacielem?

Tytuł filmu: Ja i wiedźmy
Reżyser: Ilya Averbakh
Gatunek: komedia młodzieżowa
Opis: Sonya jest nastolatką, która wraz z całą rodziną mieszkała w niewielkiej wiosce na północy Białorusi. W szesnaste urodziny dziewczyny rodzice oznajmiają jej, że przeprowadzają się do Moskwy, gdzie udaje im się dostać lepszą pracę. Choć Sonya z początku nie jest zadowolona z tej decyzji, to w końcu cieszy się, że uda jej się zobaczyć inny świat. Dalszą naukę kontynuuje już w stolicy Rosji, co okazuje się niezbyt przyjemną zmianą, gdyż uczniowie śmieją się z jej wiejskiego pochodzenia. Poznaje dwójkę niezbyt popularnych przyjaciół i szybko zaprzyjaźnia się z nimi. Nagle jednak zaczyna zwracać na nią uwagę także najpopularniejsza dziewczyna w szkole, piękna, wredna i bogata rusałka, Miroslava, która szybko pokazuje naiwnej Sonyi, że to nie jest miejsce dla niej.

Tytuł filmu: Cudze listy
Reżyser: Ilya Averbakh
Gatunek: dramat
Opis: Zina jest niezwykle pewną siebie i upartą szesnastolatką, która mieszka w niewielkim miasteczku, jakim jest Kaługa. Choć jej wygląd na to nie wskazuje, wydaje się, że swym zachowaniem stara się ona krzywdzić wszystkich wokół siebie. Jej nauczycielka, Vera Ivanova, kobieta delikatna i szlachetna, chce pomóc dziewczynie i zmienić jej ciężki charakter. Zaprasza ją do swojego mieszkania. Po pewnym czasie Zina zaczyna coraz bardziej ingerować w prywatne sprawy nauczycielki. Czyta jej listy od narzeczonego, przepisuje ich fragmenty i wykorzystuje je, by zaimponować koleżankom z klasy. Vera jednak szybko się o tym dowiaduje i nie jest z tego faktu zadowolona.

Tytuł filmu: Milczenie Czarnoksiężnika
Reżyser: Elena Kovaleva
Gatunek: thriller magiczny
Opis: Yelizaveta w pustym mieszkaniu obserwuje przez okno przechodniów, którzy gwałtownie chwytają jej rzeczy osobiste wystawione na chodnik. W tym samym momencie zdejmuje swój pierścionek, co jest sygnałem, że decyduje się zostawić za sobą dotychczasowe życie w Lwowie. Niespodziewanie wyjeżdża do Rosji, gdzie przez kilka miesięcy wiedzie samotną egzystencję, włócząc się wśród zimnych i dzikich krajobrazów Syberii. Podczas swojej podróży odkrywa przy jeziorze Bajkał niewielką chatę czterdziestopięcioletniego mężczyzny, który proponuje jej schronienie. Yelizaveta decyduje się u niego chwilowo zostać, pod warunkiem, że nie będą ze sobą rozmawiać na temat przeszłości. Kobieta jednak odkrywa, że Dragomir jest czarnoksiężnikiem i niespodziewanie postanawia mu pomóc.



Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Sro 15 Mar 2017, 23:52, w całości zmieniany 6 razy
Powrót do góry Go down
avatar

PisanieRe: Kompendium fabularne   Pią 03 Lut 2017, 13:47
Kuchnia wschodnia

Mówi się, że dzieli się na trzy najważniejsze etapy: staroruski, carski i radziecki, jednak współczesna kuchnia rosyjska umiejętnie splata je w jedną spójną całość. Innym źródłem nowych inspiracji było przyswajanie sobie elementów kuchni podbitych narodów. Zajęcie Kaukazu sprowadziło do Rosji na stałe szaszłyki, a Azji Środkowej dało popularne pielmieni, z kolei od Tatarów Krymskich przejęto słynne czebureki. Najwięksi kuchenni eksperci dopatrują się w niej niekiedy także wpływów francuskich­, polskich, litewskich czy nawet niemieckich, jednak to właśnie ogromne bogactwo warzyw i owoców, obfitość ryb słodkowodnych i morskich czy różnorodność dostępnych mięs przyczyniło się do charakterystycznego urozmaicenia tej sztuki kulinarnej.
Najbardziej znaną na świecie rosyjską potrawą jest niewątpliwie boeuf Strogonow, ale warto również wspomnieć o innych popularnych zupach w Rosji. Najczęściej są one gęste, bardzo wyraziste i tłuste, dlatego że popularnym zwyczajem jest dodawanie dużej ilości masła czy śmietany. Na uwagę zasługują nie tylko rossolnik czy słynna zupa rybna ucha, ale także klasyczna pochliopka dojrzewająca przez cały dzień niczym wino, szczi – kapuśniak ze słodkiej lub kiszonej kapusty, podawany z kaszą gryczaną, mięsem lub kulebiakiem, czy w końcu barszcz, którego odmian na terenie Rosji nie sposób policzyć. Na długo przed innymi Słowianie także szybko przyswoili sekret przygotowania ciasta drożdżowego, co zaowocowało bogactwem wypieków obecnych do dziś w różnorodnej kuchni rosyjskiej. Bliny, pierogi, pielmieny czy tradycyjne pieczywa o charakterze obwarzanków – suszki, baranki i bubliki.
Kuchnia rosyjska także słynie z kawioru – luksusowego artykułu spożywczego, z tradycji podawania zakąsek. Nie bez powodu jest to jeden z ulubionych przysmaków czarodziejów, szczególnie kawior biały, tak trudno dostępny dla mugoli, od którego od wielu wieków rozpoczyna się każdy uroczysty posiłek w szanowanej rodzinie. W kwestii deserów – do ulubionych deserów Rosjan bez wątpienia należą lody, które je się w Rosji przez niemal cały rok. Nawet podczas srogiej zimy można je kupić w małych kioskach u ulicznych sprzedawców w wielu miastach. Dużą popularnością cieszą się także szarlotki, nazywane w niektórych domach babkami jabłkowymi, kisiele owocowe podawane ze śmietanką oraz jabłka nadziewane orzechami i ryżem.
Głównym tradycyjnym napojem bezalkoholowym jest herbata, którą Rosjanie piją gorącą, najczęściej bez mleka, czasami posłodzoną i doprawioną do smaku konfiturą owocową, a także lekko musujący kwas chlebowy. Z kolei jeżeli chodzi o alkohol – nikogo nie dziwi, że to właśnie wódka jest najczęściej spożywanym napojem w Federacji Rosyjskiej. Aktualnie do najpopularniejszych z nich należą: Stolichnaya, Bieluga, Smirnoff i Rosyjski Standard, który został stworzony na życzenie cara Aleksandra III w 1894 roku.



Ostatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Nie 05 Mar 2017, 13:40, w całości zmieniany 1 raz
Powrót do góry Go down

PisanieRe: Kompendium fabularne   
Powrót do góry Go down
 
Kompendium fabularne
Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Powrót do góry 
Strona 1 z 1


Skocz do: